Cap. IX Arg. 9: if creation of each is continuation of first creation, absolute reprobation not from foresight of final unbelief fights creation diametrically — creation would become a medium subordinated to damnation
If creation means that making of particulars by which each receives his being from God — a sort of continuation of the first creation — then those who set reprobation as not made from foresight of final unbelief make it fight creation head-on. Creation by nature is a communication of good according to God's natural goodness. But if it is cast so as to have this intention — that it be a path by which reprobation already made reaches its end — it is no longer a communication of good, but a medium subordinated to damnation. And that is the medium set by those who hang predestination and reprobation on God's mere will, not on foresight of faith and unbelief.
Latin
Si creatio accipiatur pro illa singularium creatione qua unusquisque suum esse a Deo accipit, quae est primae creationis quasi continuatio, tum qui reprobationem ponunt haud factam ex praevisione finalis infidelitatis, faciunt illam ex diametro pugnare cum creatione. Nam creatio sua natura est communicatio boni secundum naturalem Dei bonitatem: At cum ejusmodi statuitur esse, ut hanc habeat intentionem, quod via sit per quam reprobatio jam ante facta finem suum consequatur, non est jam communicatio boni, sed medium damnationi subordinatum. Tale autem medium statuitur ab illis, qui ponunt praedestinationem et reprobationem ex mera Dei voluntate pendere, et non ex praevisione fidei et infidelitatis.