Two Dissertations · §750 · John Davenant

Cap. X Arg. IX: Judas — decree to punish eternal death looks to final hardness as meritorious cause; decree not to free him by special mercy cannot look to foreseen unbelief as motive

That God from eternity decreed to punish Judas with everlasting death looks to Judas’s final hardness in his sins as that torment-decree’s motive and meritorious cause. But that from eternity he decreed not to free Judas from misery and sin by special mercy—as he decreed to free Paul and Peter—and not to soften Judas’s heart, but to permit final hardening in impenitence and unbelief: that decree cannot be referred to Judas’s foreseen unbelief as its motive, because no evil is foreseen to God as certainly and absolutely future unless his decree to permit it is already premised and presupposed.

Latin

Quod Deus ab omni aeternitate decreverit Judam aeterna morte punire, id decretum respicit finalem Judae in peccatis suis obdurationem, tanquam causam ejusdem supplicii-decreti motivam et meritoriam: Sed quod Deus ab omni aeternitate decreverit non liberare Judam e statu miseriae et peccati per specialem misericordiam, sicuti decrevit liberare Paulum et Petrum; quod decreverit non emollire cor Judae, sed permittere ut obduresceret finaliter in impoenitentia et infidelitate sua—hoc decretum non potest referri ad praevisam Judae infidelitatem, tanquam causam motivam, quia nullum malum Deo praevidetur tanquam certo et absolute futurum nisi praemisso et praesupposito decreto Dei de permissione ejusdem.

Report a mistake in this passage