Opponent misreads Dort V.9 as equating assurance with divine-faith certainty
Given that the British deputies' votes shaped Dort's Canons and their judgment stands in the acts, the opponent has little ground to read Dort V.9 as defining own-grace persuasion equal in kind and certainty to divine faith in immediately revealed articles.
Dort V.9 says the faithful can and are certain, according to the measure of faith, that they remain living church members, have remission, and eternal life — not that this certainty matches assent to the chief revealed articles.
Readers should ask whether the carping Learned Man reads Dort better than the deputies who drafted and first signed its decrees.
Latin
CXXXV. Porro ex hac Doctrina Theologorum Britannorum, secundum quorum suffragia conditi sunt Canones Synodi Dordracenae, & quorum hocce judicium actis, ut dixi, Synodi illius insertum est, colligere licet quanta cum ratione vir ille Doctus qui meas Theses carpit, profert verba ejusdem Synodi, quasi definierit persuasionem quam habent fideles de gratia & salute propria, esse ejusdem rationis, firmitatis, & certitudinis cum divina illa fide, qua fidei articulis immediate a Deo revelatis assentimur. Verba unde istud exsculpere conatur, habentur in quinto doctrinae capite, articulo nono, qui sic habet: De hac electorum ad salutem custodia, veraeque fidelium in fide perseverantia, ipsi fideles certi esse possunt, & sunt, pro mensura fidei, qua credunt se esse & perpetuo mansuros, vera & viva Ecclesiae membra, habere remissionem peccatorum, & vitam aeternam. Quibus verbis judicet lector; An definitum sit fidem qua fideles certi sunt, se remissionem peccatorum & vitam aeternam habere, aequalis esse certitudinis, firmitatis & necessitatis cum divina illa fide, qua praecipuis fidei articulis assentimur? Et num verisimile sit virum Doctum melius sensa Dordracenae Synodi percipere; quam illos ipsos qui ad conficienda ejus decreta operam contulerunt, & primi illis subscripserunt?