Fragmenta in Psalmos (Greek) Unit 18 opening

η τοι τὰ ι χνη· ου τως γὰρ ὁ Σύμμαχος καὶ ὁ Θεο δοτίων ἡρμήνευσαν, ο τι ι χνη τοῦ Χριστοῦ σου τυγχάνουσιν οἱ νῦν βασιλεῖς. Καὶ ο τι ἀν τάλλαγμα, παῦσον η δη, δέσπωτα, τὰ ὀνεί δη, ἀντάλλαγμα, [η τοι] τὴν μεταβολὴν τοῦ Χριστοῦ σου, η τοῦ ∆αυὶδ, καθὸ ἡ ἀρχὴ με τεβλήθη εἰς δοῦλον· τοῦτο ἡμῖν ὠνειδίζον εἰς σὲ καὶ τὸν ἐπαγγελλόμενον ταῦτα τείνει. – Ει η δ' α ν ἀντάλλαγμα Χριστοῦ ὁ κυριακὸς α ν θρωπος καὶ τὸ δοθὲν αὐτοῦ αι μα ἀντίλυτρον τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας. Ει η δ' α ν ταῦτα εἰ πόντες, εὐχῇ τὴν δέησιν ἐπισφραγίζουσι, δει κνύντες ὡς καὶ ἐν πειρασμοῖς δοξάζειν χρὴ τὸν Θεὸν, οὐ δυσχεραίνειν, ἀλλ' εὐχαριστεῖν. Εὐλογητὸς Κύριος εἰς τὸν αἰῶνα. Γένοιτο, γένοιτο! – Η ου τως· ἐν τοῖς κόλποις τὰ δῶρα, ο ταν προφέρωσί τινα, μνησθῆναι δὴ παρακαλοῦσι Θεὸν τῆς ὑποσχέσεως, τῆς δο θείσης ἐν τοῖς κόλποις τῶν ἐθνῶν. – Η κόλπον ἐνταῦθα τὴν ψυχὴν λέγει, διά τε καὶ τὴν γνῶσιν τὴν τοῦ Θεοῦ ἀγαθὰ ὀνομάζεσ θαι· ἀγαθὰ δὲ τὰ ἐν κόλποις πέφυκε βάλ λεσθαι· πιστεύω γὰρ, φησὶ, τοῦ ἰδεῖν τὰ ἀ γαθὰ Κυρίου ἐν γῇ ζώντων. 89.3 Μὴ ἀποστρέψῃς α νθρωπον εἰς τα πείνωσιν. Τότε ἀποστρέφεσθαι α νθρωπόν φησιν εἰς ταπείνωσιν, ο ταν διὰ τῆς ἁμαρτίας ἐγκατε λίπῃ αὐτόν. 89.4 Οτι χίλια ε τη ἐν ὀφθαλμοῖς σου ὡς ἡμέρα ἡ ἐχθὲς, η τις διῆλθεν. Οὐ περὶ τὴν γνῶσιν, ου τε περὶ τὸ γινώσ κειν θεωρεῖται ὁ χρόνος· καιρὸς γὰρ καὶ ἡ μέρα καὶ χρόνος τῆς σωματικῆς ἐστι φύ σεως· σωμάτων δὲ δημιουργός ἐστιν ὁ Κύ ριος ἡμῶν ̓Ιησοῦς Χριστός. 89.6 Τὸ πρωῒ ὡσεὶ χλόη παρέλθοι. Πρωῒ μὲν τὸν καιρὸν τῆς γενομένης αὐ τοῖς ἐπιφανείας τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ ο ρει Σι νᾷ κατασημαίνει· χλόη δὲ τὴν νομικὴν λα τρείαν δηλοῖ, α τε μικρὸν υ στερον περαίνεσ θαι μέλλουσαν. 89.9 Οτι πᾶσαι αἱ ἡμέραι ἡμῶν ἐξέλι πον, καὶ ἐν τῇ ὀργῇ σου ἐξελίπομεν· τὰ ε τη ἡμῶν ὡσεὶ ἀράχνη ἐμελέτων. Οταν πᾶσαι αἱ ἡμέραι ἡμῶν ἐκλίπωσαν, καὶ ἐν τῇ ὁργῇ τοῦ Θεοῦ ἐκλίπωμεν. –Καὶ ἐφ' οι ς ἡμάρτωμεν, μελετήσωμεν τὰ ε τη ἡ μῶν, ὡσεὶ ἀράχνη. Οὐδὲν βέβαιον, φησὶν, οὐ δὲ σταθερὸν ἡ ἀνθρωπεία φύσις ε χει, ο τι δί κην ἀράχνης διασπᾶται ῥᾳδίως. 89.10 Αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν ἡμῶν ἐν ἐνιαυ τοῖς ἑβδομήκοντα ε τη· ἐὰν δὲ ἐν δυναστεί αις ὀγδοήκοντα ε τη καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος. Ζήσωμεν οὐχ ἑβδομήκοντα ε τη, τὰ τοῦ σαββάτου, ἀλλὰ ὀγδοήκοντα, τὰ τῆς περιτο μῆς καὶ ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου βιωσώμεθα, ω ν τὸ πλεῖον κόπος ἐστὶ καὶ πόνος. 89.11 Τίς γινώσκει τὸ κράτος τῆς ὀργῆς σου, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου τοῦ θυμοῦ σου ἐξα ριθμήσασθαι; Σοφίας δὲ χρῄζομεν εἰς τὸ γινώσκειν τὸ κράτος τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, ο περ κα ν ἐπὶ πόσον φαντασθῇ, οἱ ἑτερόδοξοι οὐκ α ν κα κῶς ε λεγον τὸν Θεὸν, ου ἐστιν ἡ τὸ δύσ γνωστον κράτος ε χουσα ὀργή. ̓Απὸ κοινοῦ δὲ τό· Τίς γινώσκει τὸ κράτος τῆς ὀργῆς σου, καὶ τίς γινώσκει ἀπὸ τοῦ φόβου σου τὸν θυμόν σου; 89.12 Τὴν δεξιάν σου γνώρισον, καὶ τοὺς πεπαιδευμένους τῇ καρδίᾳ ἐν σοφίᾳ. Πεπαιδευμένοι δὲ τῇ καρδίᾳ ἐν σοφίᾳ οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ εἰσίν. Η ἀπὸ κοινοῦ· Γνώρισον τοῖς πιστοῖς πᾶσι τὴν δεξιάν σου, μὴ ἐπὶ κολάσει, ἀλλ' ἐπὶ φιλανθρωπίᾳ γνω ρισθήσεται ἡ δεξιά σου. 89.13 ̓Επίστρεψον, Κύριε, ε ως ποτε; καὶ παρακλήθητι ἐπὶ τοὺς δούλους σου; ̓Αντὶ τοῦ· ̓Επανάγαγε ἡμᾶς, δέσποτα, παρακληθεὶς ἐφ' ἡμᾶς, καὶ μὴ ἐπὶ πλεῖστον παρίδῃς ὀδυνωμένους, ἀλλὰ δέξαι τὴν ἱκε σίαν, καὶ φιλανθρωπίαν τοὺς σοὺς ἀξίωσον δούλους, τοὺς ἐκ τῆς περιτομῆς. Καὶ ταῦτα διδάσκει λέγειν μετὰ τὴν ε πτωσιν· ̓Επιστρά φητι, Κύριε, ε ως ποτε κτλ. 89.14,15 ̓Ενεπλήσθημεν τὸ πρωῒ τοῦ ἐλέους σου, καὶ ἠγαλλιασάμεθα, καὶ εὐ φράνθημεν ἐν πάσαις ταῖς ἡμέραις ἡμῶν, ἀνθ' ω ν ἡμερῶν ἐταπείνωσας ἡμᾶς, ἐτῶν ω ν ει δομεν κακά. Χόρτασον ἡμᾶς ὀρθρίνου ἐλέους σου, ι να ὑπνώσωμεν καὶ εὐφραινώμεθα ἐν πάσαις ταῖς ἡμέραις ἡμῶν. Ευ φρανον ἡμᾶς ἐπὶ πά σας τὰς ἡμέρας α ς ἐκάκωσας