Unit 20 rem early

λέσομαί σε, ταχὺ εἰσάκουσόν μου. ̓Αποστρέφει ου ν τὸ πρόσωπον ὁ Θεὸς ἀπὸ τῶν αἰτούντων, ο ταν αἰτῶσιν λαβεῖν α μὴ προσήκει Θεῷ δοῦναι. ̔Ο δὲ α γιος οὐ τὸ μὴ λυπεῖσθαι ζητεῖ, ἀδύνατον γὰρ τοῦτο· ἀλλ' ω στε ὑπομένειν καὶ χαίρειν. Παῤῥησίας δὲ ἐξ ἀγαθῶν πράξεων, τὸ εἰπεῖν· Μὴ ἀπο στρέψῃς· ἐφ' ου ἀποστρέφει τὸ πρόσωπον ὁ Κύριος, οὐκ ἐρεῖ τό· ̓Εσημειώθη ἐφ' ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου. –Κλῖνον, λέ γει, διὰ τὸ μὴ ἐφικνεῖσθαι τὴν ἀνθρωπίνην κραυγὴν τοῦ τῆς θεότητος υ ψους. 101.4-6 Οτι ἐξέλιπον ὡσεὶ καπνὸς αἱ ἡ μέραι μου, καὶ τὰ ὀστᾶ μου ὡσεὶ φρύγιον συνεφρύγισαν· ἐπλήγην ὡσεὶ χόρτος, καὶ ἐξηράνθη ἡ καρδία μου, ο τι ἐπελαθόμην τοῦ φαγεῖν τὸν α ρτον μου, ἀπὸ φωνῆς τοῦ στε ναγμοῦ μου ἐκολλήθη τὸ ὀστοῦν μου τῇ σαρ κί μου. Τοῦ λογιζομένου ὡς καπνὸν ει ναι τὰ ἀν θρώπινα, ὡς καπνὸς ἐξέλιπον αἱ ἡμέραι, διὸ οὐκ ἐν καυχήματι ταῦτα λέγεται ὑπὸ τοῦ προφήτου· ἀλλὰ τὰ ὀστᾶ συνεφρύγησαν πάν τως ου καθίκετο λόγος. ̓Αλλαχοῦ δέ φησι· Πάντα τὰ ὀστᾶ μου ἐροῦσιν. –Καὶ ἐξηράν θη ἡ καρδία μου κτλ. Ξηραίνεται νοῦς υ δα τος πνευματικοῦ ἀπορῶν, τοῦ ῥέοντος ἐκ τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς. – ̔Ο πάσῃ δυνάμει ἐν τῷ λόγῳ τοῦ Θεοῦ τυγχάνων ἐπιλανθάνεται φαγεῖν τὸν τοῦ σώματος α ρτον, τὸ δὲ ἑξῆς ἐρεῖ, ὡς οὐκ ἐλιπάνθη, οὐδ' ἐπαχύνθη, ἀλλὰ στενάζει, ω ν ἐν τῷ σκήνει. 101.7 ̔Ωμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ, ἐγε νήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ, ἠγρύ πνησα, Πάντα λέγει τὰ ο ρνεα τὰ καὶ ἐγενήθην ὡσεὶ στρουθίον μονά ζον ἐπὶ δόματι. χαίροντα ἐρη μίας· ω ν κατὰ τὴν ὁμοιότητα κἀγὼ μονού μενος, καὶ τὰς νύκτας βοῶν, μισητὸς τοῖς ἀκούουσιν ἐγενόμην, η ἐκκλίνων τὰς τῶν πονηρῶν συνουσίας, ἐμονώθην καὶ ἐξηνθρώ πιζον. Τὸ οἰκόπεδον δὲ ὁ Σύμμαχος ἐρεί πιον ει πεν. Η τῷ ὁμοιωθῆναι πελεκᾶνι πα ρίστησι τὴν ἐρημίαν τοῦ ε θνους, παρ' ου ταῦ τα λέγει. – Πολλαῖς κέχρηται παραβολαῖς, ἀξίως βουλόμενος παραστῆσαι τὰς συμφο ράς· δι' ε καστον δὲ τῶν εἰρημένων ὀρνίθων τὴν δειλίαν δηλοῖ καὶ τοῦ κηδεμόνος τὴν ἐρημίαν. Τό τε γὰρ στρουθίον ὑπ' ἀγωνίας ἐξελαύνει τὸν υ πνον, καὶ ὁ νυκτικόραξ τὰς οἰκουμένας φεύγων τῶν οἰκείων, ταῖς ἐρή μοις προστρέχει καταλελεμμένος· ου τω καὶ τὸ α λλο ο ρνεον ταῖς ἐρήμοις ἐνδιαιτᾶται· διὰ τούτων δὲ παρίστησι τὴν ἐρημίαν καὶ τὴν μόνωσιν αὐτοῦ ὁ προφήτης, ο ς φεύγων τὰς πολυάνδρους τῶν πόλεων, τὴν ἠρεμίαν ἠσπάζετο, διδάσκων καὶ ἡμᾶς, ο τι δεῖ τὰς εὐχὰς ποιεῖσθαι μετὰ σχολαζούσης καὶ γα ληνῆς διανοίας· συμφέρει γὰρ τῇ ψυχῇ τὴν τῶν βιωτικῶν πραγμάτων ἐρημίαν με τέρχεσθαι. Εἰ δὲ ἐν ο ρεσι καὶ σπηλαίοις τὸν βίον τῶν ἀσεβῶν ἐξέκλινον οἱ τοῦ Θεοῦ α ν θρωποι, δικαίως ε λεγον τό· ̓Εγεννήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ· δι' ου δηλοῦται τὸ ὁλονύκτως ευ χεσθαι καὶ ταπεινὸν τῆς καρδίας· οὐκ ἐσ θημάτων γὰρ χρῄζει ὁ μονάζων, ὡς οὐδὲ τὸ στρουθίον οὐκ ἐπιβουλὴν δέδοικε, κατοικεῖ γὰρ ἐν δώματι, καὶ τῶν ἐπιβουλευόντων ἐσ τὶν ὑψηλότερος. –Ει η δ' α ν καὶ ὁ προφη τικὸς χορὸς τὴν ἐρημίαν κλαιόμενος καὶ ἀ πόπτωσιν· καὶ οὐ μόνον, φησὶν, ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν ὠνειδιζόμην καὶ ἐμισούμην, ἀλλὰ καὶ οἱ πρότερον θαυμάζοντες τὰ ἐμὰ, ο ρκον ἐποιοῦντο, [διὰ] τὰς ἐμὰς συμφορὰς φάσκον τες· Μὴ τάδε πάθοιμι ὡς ου τος! –Τὸν πε λεκᾶνα τοῦτόν φασιν τῷ οἰκείῳ αι ματι ἐγεί ρειν τὰ τεθνηκότα τῶν τέκνων. 101.12 Αἱ ἡμέραι μου ὡσεὶ σκιὰ ἐκλίθη σαν, κἀγὼ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθην. Σκιὰ γάρ ἐστιν ὁ βίος ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς. ̓Ανωτέρω μὲν περὶ μόνης ει πε τῆς καρ δίας· ̓Επλάγην ὡσεὶ χόρτος, καὶ ἐξηράνθη ἡ καρδία μου· νῦν δὲ περὶ ο λου τό· Καὶ ἐγὼ ὡς χόρτος ἐξηράνθην. 101.13 Σὺ δὲ, Κύριε, εἰς τὸν αἰῶνα μένεις, καὶ τὸ μνημόσυνόν σου εἰς γενεὰν καὶ γε νεάν. Καὶ τοῦτο δὲ σὲ μάλιστα ἐπικάμψαι ὀφεί λει, ∆έσποτα, ο τι τὸ ἡμέτερον ὀλιγοχρόνιον καὶ ἐπίκαιρον καὶ συμφοραῖς συνεζευγμένον, τὸ δὲ σὸν ἀΐδιον καὶ ἀπαράτρεπτον καὶ ἀθά νατον, ω στε δυνατὸν ει ναι χαρίσασθαί μοι τῶν παρόντων μεταβολήν. ∆ιὸ ἐπάγει· 101.14 Σὺ ἀναστὰς οἰκτειρήσεις τὴν Σιὼν, ο τι καιρὸς τοῦ οἰκτειρῆσαι αὐτὴν, ο τι η κει καιρός. Οἰκτειρήσεις, ἀντὶ τοῦ· φιλανθρωπώθητι πρὸς τὴν Σιὼν, καὶ ο τι ὁ καιρὸς τὸ ε λεος ἀπαιτεῖ· ὁ γὰρ τῆς ταλαιπωρίας, ἡμῶν χρόνος. Λέγει δὲ τὰ ἑβδομήκοντα ε τη συν τετελέσθαι, καὶ ἐπιποθοῦμεν τὴν ἐκεῖ οι κη σιν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἐδάφη λίαν, καὶ τῶν ἐκ τῆς πορθήσεως σχισμάτων ἡ μνήμη οι κτον ἡμῖν ἐντίθεται. Τούτου γὰρ γενομένου, φό βος τοὺς περιοικοῦντας λήψεται, καὶ ὡς πολλὰ δυνηθέντες δοξάσουσιν. –Νῦν τὴν Σιὼν τὴν φύσιν λέγει τὴν λογικὴν, τὴν πε φυκυῖαν