On the Imputation of Adam's First Sin · §126 · Josué de la Place (Placeus)

Chapter 10: Placeus denies labefaction; native corruption forensic and moral

Click or tap any sentence to jump there. The side buttons skip a paragraph.

I deny that refusing antecedent or immediate imputation of Adam’s sin weakens, in any way, the doctrine of Christ’s imputed justice. It pains me to watch a learned man, for the sake of his proof, abandon the teaching that native corruption carries guilt — a teaching the Protestant churches have stated and sealed in their public confessions. Native corruption can be read two ways: forensically, or morally. Forensically it is sin enough to damn us; morally it is a quality that fouls us by clinging in us. As sin that binds us under God’s wrath, justification answers it; as a foul quality inhering in us, sanctification answers it. That quality cannot be removed until its guilt is removed first. So in nature’s order, justification comes before sanctification.

Latin

Nego dogma de Non-imputatione peccati Adae antecedente seu immediata ullo modo doctrinam de imputatione justitiae Christi labefactare; mihique valde dolet, quod videam virum doctum, ut id probet, deserere doctrinam de corruptionis nativae reatu, publicis fidei confessionibus Ecclesiarum protestantium declaratam, & confirmatam. Corruptio nativa duobus modis spectari potest: uno forensi, altero morali. Priori modo consideratur ut peccatum nobis damnandis sufficiens: Posteriori vero ut qualitas nos sua inhaerentia polluens. Quatenus est peccatum nos irae Dei addicens, ei respondet justificatio: quatenus vero est qualitas foeda nobis inhaerens, ei respondet sanctificatio. Tolli autem ista qualitas non potest, nisi prius tollatur ejus reatus. Itaque sanctificationem ordine naturae justificatio praecedit.

Report a mistake in this passage