Chapter 2: Placeus divides status — imputation vs poena; subject duplex; four modes open
So when my own view is at stake, that I may say plainly what I hold, and set the state of the question as clearly as I can, I divide it in two: one part on the imputation of Adam's first sin, the other on the penalty by which the imputed sin is said to be avenged. First: Is Adam's first sin imputed to all his posterity, Christ excepted? Second: Is hereditary corruption inflicted on us by God the Judge so that justice may be done? To the first I cannot answer with a bare yes or no, for the wording is ambiguous. Subject and attribute must both be distinguished. The subject is Adam's first sin, in which two things are to be marked: the act, inward and outward, by which he broke the divine ban, and the moral corruption that act brought into Adam's nature. That corruption itself may be viewed two ways: as it was in Adam, and as it is in us as it came from Adam. Hence Adam's first sin is used in four senses.
Latin
Ut igitur, quando de mea sententia agitur, quid sentiam distincte aperiam, atque statum questionis, quoad ejus fieri a me poterit, dilucide et enucleate constituam, eam dividam in duas, quarum altera est de imputatione primi peccati Adami, altera de poena, qua imputatum vindicari dicitur. Quaeritur enim primum, Utrum primum peccatum Adami omnibus ejus posteris, Christo excepto, imputetur? Deinde, Utrum corruptio haereditaria nobis infligatur a Deo Judice, ut fiat justitia? Priori quaestioni, quia laborat homonymia, non possum per simplicem affirmationem, aut negationem respondere. Distinguendum enim ejus est tum subjectum, tum attributum. Subjectum est primum peccatum Adami: in quo duo distinguenda, Actio tam interna quam externa, qua divinum interdictum violavit, et Corruptio moralis, quam illa actio in Adami naturam intulit. Quae corruptio ipsa quoque spectari potest duobus modis, uno ut fuit in Adamo; altero, ut est in nobis profecta ab Adamo. Hinc fit ut primum peccatum Adami usurpetur quatuor modis.