Ames: justifying trust leans on Christ — special assurance is later and separable
Most Reformed doctors — Ames clearest — do not make already-granted remission the condition or instrument of justification.
Ames: we are justified by will's trust that leans on Christ / God's mercy — which naturally precedes believing sins are already remitted. Faith's justifying object is Christ (or mercy in him), not the proposition 'my sins are forgiven.'
Saving 'trust' here means choosing and resting on a sufficient means, not absolute persuasion of a future good — as one trusts friends or wealth.
general acceptance of the Word is not saving; special 'God is my God' assent flows from faith rather than being its first act. Justifying trust sits between general assent and special grace-possession — and the latter can be temporarily absent in true believers.
Latin
CXVI. Nam manifestum fecimus longe plurimos Scholae Reformatae Doctores, fiduciam illam non habere pro conditione sub qua, vel instrumento per quod justificemur. Et primo quidem istud ita clare de Amesio ostendimus, ut nullus possit esse dubitationi locus. Quandoquidem, ut patet, ex testimoniis ejus ante citatis, docet proprie peccata remitti, adeoque nos justificari, per actum illum fiduciae qua Christo innitimur, vel in misericordiam Dei per ipsum reclinamus: qui natura praecedit actum istum quo credimus peccata jam esse remissa. Fiduciam illam per quam justificamur esse actum voluntatis, non autem intellectus; adeoque objectum fidei quatenus justificat non esse veritatem alicujus propositionis, qualis est haec, mihi sunt per Christum remissa peccata; sed Christum ipsum, vel Dei misericordiam in Christo. Item salvificam fidem qua in Deum credimus, esse quidem veram ac propriam fiduciam: Verum non qua hac voce notatur certa & absoluta persuasio de bono futuro, sed qua significat electionem & apprehensionem sufficientis ac idonei medii, ac in quo persuasio & exspectatio talis fundatur. Quo sensu dicuntur homines fiduciam habere in sapientia, potentia, amicis, & opibus suis. Et sic credere in Deum, esse credendo adhaerere Deo, inniti Deo, acquiescere in Deo, tanquam in vita & salute nostra omni sufficiente. Proinde quemadmodum assensus generalis quem Dei Verbo adhibemus non est fides salvifica, quia potest esse sine ulla vita; ita quoque assensum specialem, quo statuimus Deum esse Deum nostrum in Christo, non esse actum primum fidei, sed solum actum ex fide emanantem. Verum fiduciam illam quam habet pro actu fidei proprio, & cui tribuit nostram justificationem, esse medium inter assensum generalem, quo firmiter credit aliquis veras esse promissiones factas credentibus & resipiscentibus, & inter assensum specialem, quo credit aliquis se divinae gratiae jam esse participem. Quoniam assensus ille generalis fiduciam istam parit, assensus vero specialis ex eadem fiducia fluit. Nec tamen vult ex ista fiducia qua Deo innitimur & ei adhaeremus, sic fluere istum assensum specialem, quo percipimus & apprehendimus gratiae jam factae possessionem actualem, quin possit, saltem ad tempus, ab ea separari: non enim omnes justificatos mox certos esse de sua justificatione; & experientiam docere, particularem istam certiorationem intellectus in quibusdam deesse ad tempus, qui tamen fidem veram in cordibus suis habent interim latentem.