Even Baron, Rivet, Wendelin, Pareus, Maresius deny past-remission trust is the justifying act
Even the doctors the opponent cites — Baron, Rivet, Wendelin, Pareus, Maresius — expressly deny that trust in already remitted sins is the act by which we are justified.
Baron: trust of pardon still to be obtained instruments justification; trust of pardon already obtained follows it.
Rivet and company distinguish three tenses (sins to be remitted, now being remitted, already remitted) and make only the present tense formally justifying — a subtlety Le Blanc rejects, yet it still refutes pinning past remission persuasion on them as the justifying act.
They may call assurance chief or specific for consolation and to discriminate saving from historical faith, and because Rome contested it — not because it instruments justification.
Latin
CXXIV. Imo illi ipsi Scholae Reformatae Doctores, quorum testimonio praecipue nititur autor ille, qui corruptae Christi Ethices Reformatos accusat, ut toti eorum Scholae tribuat eam sententiam, quod actus fidei per quem justificamur, sit certa fiducia de obtenta a Deo peccatorum venia, expresse & diserte negant se istud sentire; ut abunde supra probatum est, allatis verbis & testimoniis Roberti Baronii, Riveti, Wendelini, Paraei, Maresii. Baronium nempe, distinguere inter fiduciam veniae impetrandae, & fiduciam veniae impetratae: utramque ipsi esse actum proprium fidei justificantis; sed priorem praecedere justificationem, & esse ejus instrumentum; posteriorem vero sequi justificationem, nec ejus instrumentum esse. Rivetum autem, Wendelinum, Paraeum, & Maresium subtilius adhuc distinguere inter fiduciam, qua credit aliquis peccata sibi remittenda, illam qua credit peccata sibi in praesenti remitti; & illam qua credit sibi remissa esse. Primum actum juxta ipsos, hominem disponere ad justificationem, secundum eum actu & reipsa justificare, tertium vero minime, sed per eum percipi jam factam justificationem, & inde fidelis animae solatium pendere. Quam subtilitatem quamquam non probemus, certum est iis tribui non posse, nisi per injuriam, & contra veritatem, quod doceant actum illum per quem justificamur, esse illum quo statuunt fideles singuli per Christum sibi remissa esse peccata, quandoquidem verbis expressis istud negant. Idque in illis ipsis tractatibus & quaestionibus, ubi eundem actum dicunt esse praecipuum & specificum fidei salvificae actum, & per eundem fidem justificantem definiunt. Nempe dicunt illum esse praecipuum actum fidei salvificae, quia praecipue facit ad pacem conscientiae, & fidelium consolationem; & specificum quoque, quia fidem salvificam ab historica discriminat: Et expressam ejus mentionem faciunt in fidei definitione, quia de tali fiducia & persuasione maxima erat mota controversia inter Scholam Romanam, & inter Reformatam.