Fragmenta in Psalmos (Greek) Unit 14 opening

τασκευῆς τῆς κιβωτοῦ η ἐπιστρέψαι τοὺς ἀνθρώπους, ι να μὴ χρεία γίνηται τῆς κιβω τοῦ; Πάλιν φειδόμενος τῶν Αἰγυπτίων, α κ ρισι καὶ μυΐαις καὶ σκνιψὶν ἐκόλαζεν· ο τε δὲ ἐπέμειναν τῇ ἁμαρτίᾳ, τὸν θάνατον τῶν πρωτοτόκων τὴν τελευταίαν ἐπήγαγε μάσ τιγα. Ετι λιμὸν ε κρινε τοῖς Αἰγυπτίοις ποιῆ σαι. Ποίησον, ω Θεὲ, τὸν λιμόν. ̓Αξιοῖ γὰρ Αἰγυπτίους λιμῷ διαφθαρῆναι. ̓Αλλ' οὐ βούλομαι, φησὶν, αὐτοὺς παντελῶς κολάσαι. Τί ου ν ποιῶ; οἰκονομῶ τὸν ̓Ιωσὴφ καταβῆναι ἀπὸ τῆς ἁγίας γῆς, καὶ συγχρῶμαι τῇ ἁμαρτίᾳ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ, καὶ προφάσει ὀνείρων ποιῶ αὐτὸν ἐν τῇ φυλακῇ γνωσθῆ ναι. Οἰκονομῶ κρῖναι τὰ ὀνείρατα, πιστευ θῆναι τὸν σῖτον συναγαγεῖν, ι να μὴ παντε λῶς Αι γυπτος λιμῷ διαφθαρῇ. Καὶ ὑπὲρ ἡμῶν δὲ ἐξ οὐρανῶν ε πεμψε τὸν α γιον αὐτοῦ παῖδα, ὑπὲρ ἁμαρτωλῶν, ὑπὲρ κόσμου ἀπο θανούμενον. Καὶ μετὰ ταῦτα δὲ πάντα πάλιν ἁμαρτάνομεν, καὶ ε στιν ὁ Θεὸς οἰκτίρμων. ̓Αλλὰ καὶ αἱρέσεις γεγόνασι, καὶ κακολο γοῦσι τὸν δημιουργὸν, καὶ μακροθυμεῖ λοι δορούμενος. ̔Ημεῖς δὲ ἀγανακτοῦμεν οἱ τα λαίπωροι, ἐάν ποτε λοιδορήσῃ ἡμᾶς ὁ α ν θρωπος, καὶ παραυτὰ ἡμᾶς ἐκδικοῦμεν. ̔Ο δὲ Θεὸς οὐδὲ ἐκκαίει πᾶσαν τὴν ὀργὴν αὐ τοῦ. Εστι γὰρ πᾶσα ἡ ὀργὴ, καὶ φοβερὰ, καὶ ἐκκαίεται κατὰ τὴν ἀντιλογίαν τῶν ἐ μῶν ξύλων, τὸν χόρτον τῆς καλάμης; Τά χα δὲ ἑνὶ μόνῳ ἐν τοῖς ου σιν ἐκκαύσει πᾶσαν τὴν ὀργὴν αὐτοῦ, τῷ ∆ιαβόλῳ. 77.40-43 Ποσάκις παρεπίκραναν αὐτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ, παρώργισαν αὐτὸν ἐν γῇ ἀνύ δρῳ; καὶ ἐπέστρεψαν, καὶ ἐπείρασαν τὸν Θεὸν, καὶ τὸν α γιον τοῦ ̓Ισραὴλ παρώξυναν· οὐκ ἐμνήσθησαν τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ἡμέρας η ς ἐλυτρώσατο αὐτοὺς ἐκ χειρὸς θλίβοντος, ὡς ε θετο ἐν Αἰγύπτῳ τὰ σημεῖα αὐτοῦ, καὶ τὰ τέρατα αὐτοῦ ἐν πεδίῳ Τάνεως. Καὶ σὺ δὲ, ὁσάκις α ν καταλιπὼν τὸν Θεὸν, ἐπὶ τὴν ε ρημον τοῦ Θεοῦ ἁμαρτίαν ἀπέλθῃς, παραπικραίνων ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὁσά κις α ν, πηγῆς υ δατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον παρούσης σοι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, ῥα θυμῶν περὶ τὰς συνάξεις, καὶ ἀμελῶν περὶ τοῦ ποτισθῆναι, ἀπέλθῃς ἐπὶ τὴν α νυδρον, παροργίζεις, καὶ ἐπιστρέψας ὡς εἰς Αι γυπτον ἁμαρτίας η ν καταλέλοιπας, πάλιν ἁμαρτά νεις, ὡς κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸν ι διον ἐμε τόν. Καὶ οὐκ ἀρκεῖ οι ς ει δες σημείοις εἰς σω τηρίαν, οὐδὲ τοῖς προτρεψαμένοις λόγοις εἰς ἀρετὴν, ἀλλὰ καινὰ σημεῖα θέλεις ἰδεῖν, οὐ μεμνημένος τῆς ἐπεσκοπηκυίας χειρὸς, καὶ ο πως ἐλυτρώθης ἐκ τοῦ νοητοῦ ἀληθῶς θλί βοντος Φαραὼ, οὐδὲ τὰ σημεῖα λογιζόμενος, α ὡς ἐν Αἰγύπτῳ, τῷ κόσμῳ, ἐν σοὶ πεποίη κεν, οι ον ἐμοὶ ε καστον τῶν εὐεργημάτων τοῦ Θεοῦ σήμειόν ἐστιν. Ει ποτε ἐν κινδύνοις ὁποίοις δήποτε γενόμενος ἐῤῥύσθην, σημεῖον ε λαβον ἀπὸ Θεοῦ· ποσάκις ηὐξάμεθα, καὶ ἐλάβομεν α περ ηὐξάμεθα, ταῦτα ἡμῖν ση μεῖα. 77.44 Καὶ μετέστρεψεν εἰς αι μα τοὺς ποταμοὺς αὐτῶν, καὶ τὰ ὀμβρήματα αὐτῶν, ο πως μὴ πίωσιν. Οι δα κατὰ τροπολογίαν πολλοὺς ποτα μοὺς Αἰγύπτου ἐναντίους Χριστῷ, τῷ ἀληθι νῷ ποταμῷ, ου τὰ ὀμβρήματα τὴν ἐκκλησίαν εὐφραίνει· πάντα τὰ τῆς σωτηρίας ἀλλό τρια ῥεύματα ὁ Θεὸς ο ταν βούληταί τινας ἐπιστρέψαι, ι να ἐξελθόντες πίωσιν ἀπὸ τῆς πέτρας (ἡ δὲ πέτρα η ν ὁ Χριστὸς) ποιεῖ στραφῆναι εἰς αι μα. Οταν γὰρ ἐγὼ κα ταγνῶ ἀλλοτρίου υ δατος, καὶ φρονήματος, τοῦ Θεοῦ μοι παραστήσαντος, ο τι αι μά ἐσ τιν, οὐκέτι πίνω, ι να μὴ μέτοχος γένωμαι αι ματος. ̓Ομβρήματα δὲ ει εν α ν οἱ βραχέα μὲν λέγοντες, ὀλέθρια δέ. Κατὰ δὲ τὴν ἱστο ρίαν Αἰγύπτιοι α νωθεν υ δωρ οὐκ ε χουσιν, οὐδὲ γίνεται ὑετὸς ἐν Αἰγύπτῳ. ̔Ιστορικῶς μὲν ου ν πάσης τότε τῆς τῶν ὑδάτων φύσεως κατὰ τὴν Αι γυπτον τῷ προστάγματι τοῦ Μωσέως εἰς αι μα τραπείσης, ὡς καὶ τοὺς ἰχθύας, εἰς σαρκώδη παχύτητα τοῦ υ δατος μετατεθέντος, διαφθαρῆναι, τοῖς ̔Εβραίοις ἀρυομένοις αι μα οὐκ η ν. Οθεν ε σχε καὶ ἡ μαγγανεία καιρὸν ἐν τῷ παρὰ ̔Εβραίοις εὑ ρισκομένῳ