Fragmenta in Psalmos (Greek) Unit 17 opening

καὶ ναὸς ἀπ' ἐλέου, καὶ θυσιαστή ριον, καὶ καταπέτασμα, καὶ πόλις. Καὶ ἐπὶ γῆς μὲν οὐ πᾶς α νθρωπος ῥύστης, καὶ οὐκ ε στι καθαρὰ ἀλήθεια· ἀλλὰ δι' ἐσόπτρου ἀλήθεια, καὶ ἐν αἰνίγματι· ἐν οὐρανοῖς καὶ ω ν ἐστιν ἡ βασιλεία, ἑτοιμάζεται αὐτὴ, ι να οἱ τὸ εἰκῆ πολίτευμα ε χοντες ἐν οὐρανοῖς, αὐτὴν θεάσωνται, φορέσαντες τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου· ἐπείπερ ἐπὶ γῆς βλέπομεν δι' ἐσόπτρου καὶ ἐν αἰνίγματι, διὸ καὶ ει τις δοκεῖ ἐγνωκέναι, ου πως ε γνωκε ὡς δεῖ γνῶ ναι· διὰ τοῦτο ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἑτοιμασθή σεται ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. ̓Ελέη τοῦ Θεοῦ καλεῖ τὴν τῷ ∆αυὶδ δο θεῖσαν ἐπαγγελίαν, ὡς ἐκ φιλανθρωπίας πα ρέσχεται· ᾳ σομαι ου ν, ἀντὶ τοῦ μιμνήσομαι ταύτης διηνεκῶς, τοῦτο γὰρ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν· οὐχ ε να ε λεον, τὸν αἰῶνα ἐσόμενον, ἀλλὰ πολλοὺς τοὺς καὶ μετὰ τὸν αἰῶνα δο θησομένους· ᾳ σεται ὁ σωτὴρ εἰς τὸν αἰῶνα, εἰς τὰς δύο γενεὰς, τοὺς ἐξ ἐθνῶν καὶ τοὺς ἐκ περιτομῆς, ἀπαγγέλλει ὁ σωτὴρ τὴν ἀλή θειαν τοῦ Θεοῦ, ἐν σώματι γενόμενος, διὰ τοῦ στόματος αὐτοῦ. Εἰπὼν δὲ ο τι μνησθήσομαι τῆς ἐπαγγελίας, ἐπάγει καὶ αὐτοῦ τὰ ῥή ματα· δυσώπει γὰρ τὸν δεσπότην α ει πεν ὁ Θεός. Εἰς οἰκτιρμὸν τὰ αὐτοῦ ῥήματα προσ φερόμενα, ἐπιφέρουσι γοῦν· Οτι ει πας· εἰς τὸν αἰῶνα ε λεος οἰκοδο μηθήσεται. – ̔Υπέσχου, λέγει, τὴν τοιαύ την φιλανθρωπίαν οἰκοδομεῖν εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ καλῶς οἰκοδομίαν ει πε τὴν κατὰ μι κρὸν τῆς ἐπαγγελίας αυ ξησιν. Ηρξατο γὰρ ἐξ ἑνὸς τοῦ ̔Αβραὰμ, καὶ διέβη εἰς τὸν ̓Ισραηλιτικὸν λαὸν, ἐκ τούτου εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην. Ην γὰρ τοῦ Θεοῦ ἐπαγγελία πρὸς τὸν ∆αυὶδ, φυλάξαι τὸ σπέρμα αὐτοῦ ̔Η δὲ εʹ ε κδοσις ει πα ε χει, ὡς ἐκ προσώ που τοῦ εἰς τὸν αἰῶνα, ο ς ἐστι Χριστός. προφήτου λεγομένου τοῦ Χριστοῦ. Η τὸ οἰκοδομηθήσεται, ἀντὶ τοῦ ἐγερθή σεται· ἀνίσταται γάρ πως τὸ οἰκοδομούμε νον· τοῦτο δέ ἐστιν ἡ διὰ Χριστοῦ χάρις. ̓Επεὶ δὲ ε τοιμον ἀεὶ τὸ ἑδραῖον σημαίνει καὶ τὸ βέβαιον, βούλεται εἰπεῖν ο τι ἡ τοιαύτη σου ἐπαγγελία η δρασται, καὶ τὸ βέβαιον ε χει ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ω στε αὐτὴν μηδὲν ἐπίγειον παραγίνεσθαι πρᾶγμα. ̔Ο δὲ Σύμμαχος· ἑ δραιωθήσεται. 88.4,5 ∆ιεθέμην διαθήκην τοῖς ἐκλεκ τοῖς μου, ω μοσα ∆αυὶδ τῷ δούλῳ μου· Εως τοῦ αἰῶνος ἑτοιμάσω τὸ σπέρμα σου, καὶ οἰ κοδομήσω εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν τὸν θρό νον σου. Τῷ ει πας καὶ τοῦτο συνῆπται, ο τι ταύτας πρὸς τοὺς ἐκλεκτοὺς ἐποιησάμην τὰς συνθή κας· ἐκλεκτοὺς δὲ καλεῖ ̔Αβραὰμ, ̓Ισαὰκ καὶ ̓Ιακώβ. Πρὸς δὲ τούτοις ε φη ὠμωμοκέ ναι καὶ τῷ ∆αυὶδ, ἀνώλεθρον αὐτοῦ φυλάξαι τὸ σπέρμα, καὶ ἐν πάσῃ γενεᾷ τὸν τούτου θρόνον ἀνθήσειν. Ταῦτα δὲ οὐκ εἰς αὐτὸν τὸν ∆αυὶδ νοεῖται. Πῶς γάρ; ἀλλ' εἰς Χρισ τὸν τὸν ἐξ αὐτοῦ καταγόμενον, καὶ διηνε κὲς ζῶντα καὶ βασιλεύοντα. Καὶ ποῦ ω μο σεν η ἐν τῷ εἰπεῖν πρὸς αὐτόν· Καὶ ε σται, ο ταν πληρωθῶσιν αἱ ἡμέραι σου, καὶ κοιμη θῇς μετὰ τῶν πατέρων σου, ἀναστήσεται ἐκ τοῦ σπέρματός σου α λλος, ο ς ε σται ἐκ τῆς κοιλίας σου, καὶ ἑτοιμάσω εἰς τὸν αἰῶνα τὴν βασιλείαν αὐτοῦ. Αὐτὸς οἰκοδομήσει οι κον τῷ ὀνόματί μου, καὶ ἀνορθώσω τὴν βασιλείαν αὐτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα. ̓Εγὼ ε σομαι αὐτῷ εἰς πατέρα, καὶ αὐτὸς ε σται μοι εἰς υἱόν. Οὐ τοῖς κλητοῖς, ἀλλὰ τοῖς ἐκλεκτοῖς ὁ θρόνος τοῦ ∆αυὶδ, τουτέστι τοῦ Χριστοῦ ἡ βασιλεία οἰκοδομεῖται εἰς γενεὰν, τοῖς ἐκ πε ριτομῆς, καὶ γενεὰν, τοῖς ἐξ ἐθνῶν. ̔Ως οἰ κία οἰκοδομεῖται, ου τως ὁ θρόνος τοῦ ∆αυὶδ, η ὡς ᾠκοδόμητο ὁ Θεὸς τὴν πλευρὰν η ν ε λαβεν ἀπὸ τοῦ ̓Αδὰμ εἰς γυναῖκα, ου τως φησὶ καὶ τό· Οἰκοδομήσω εἰς γενεὰν καὶ γε νεὰν θρόνον σου. Εἰ θρόνος ἐστὶ τοῦ Χρισ τοῦ φύσις λογική (ταύτην δὲ πεποίηκεν ὁ Θεὸς), καλῶς λέγεται Χριστὸς κεκαθικέναι ἐπὶ θρόνου ∆αυὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Τὸ δὲ γινώσκεσθαι τὸν Χριστὸν ὑπὸ τοῦ πεφυκότος γινώσκειν αὐτὸν, καθέδραν ὀνομάζει ἡ θεία γραφή. 88.6