Unit 24 rem mid

̔Ε βραίοις εἰρῆσθαι ἐν τούτῳ τῷ ψαλμῷ. ̓Ελθὲ τοίνυν ἐπὶ τὸν ὀκτὼ ἀριθμὸν, καὶ ει που ὠνο μάσθη ἐν τῇ γραφῇ, παραλάμβανε αὐτὸν, καὶ ἐπὶ τίνι ει ρηται, καὶ ε σται σοι χρήσιμος ὁ λόγος πρὸς τὸ ἰδεῖν, ο τι ε καστον στοιχεῖον τελείωσίς ἐστιν α μα τῷ ἀριθμῷ, ὡς μήτε πρὸς εἰσαγωγὴν οὐδέπω, ἀλλὰ κατὰ μονά δα. 118p.5 Οταν δὲ τελειώμεθα ἐν τοῖς στοιχεί οις, ὁ ἑπτὰ ἀριθμὸς ἀτιμητέος ἡμῖν, ο τι δὴ καὶ τῇ υ λῃ ἀνίεται ου τος, ει περ ἐστὶν ὁ ἑπτὰ σημεῖον ὑλικῆς παχύτητος· ὁ δὲ ὀκτὼ ἀρχὴ τῆς ἀϋλοτέρας μείζονος καταστάσεως. Εἰ γὰρ καὶ τὰ μάλιστά φαμεν καὶ τὸν ε ξ τὴν κοσμικὴν σχετικῶς υ λην ὑποδηλοῦν, ἀλλ' ου ν γε τὸν μὲν εἰς τὴν κατὰ πόσον ὁλότητα ἀνα φέρομεν, τὸν δὲ εἰς τὴν καθ' ε ξιν τελείωσιν, καθ' η ν τις ἀποσμήχεται τὰ ῥυπάσματα τῆς ψυχῆς καὶ καθαίρεται. 118p.6 Κατὰ τὸν ὀκτὼ ἀριθμὸν, ἀκάθαρτός τίς ἐστι μέχρι τῶν ἑπτὰ ἡμερῶν. Πρὶν γὰρ ε λθῃ ἡ ὀγδόη τοῦ Κυρίου ̓Ιησοῦ Χριστοῦ ἡμέρα, ο λος ὁ κόσμος ἀπερικάθαρτος η ν καὶ ἀκρόβυστος· ο τε δὲ η λθεν ἡ ὀγδόη τῆς ἀνα στάσεως Χριστοῦ ἡμέρα, ἀθρόως πάντες ἐκαθαρίσθημεν ἐν τῇ περιτομῇ τοῦ Χριστοῦ, συνταφέντες καὶ συναναστάντες, ω ς φησιν ὁ ἀπόστολος. ̓Επεὶ ου ν διὰ τῆς στοιχειώσεως καθαίρεται ἡμῶν ἡ ψυχὴ, μανθανόντων τὸν ἠθικὸν τόπον, καὶ τελειουμένων ἐν τῇ γνώ σει αὐτοῦ, διὰ τοῦτο ὁ ὀκτὼ ἀριθμὸς παρε λήφθη καθ' ε καστον τῶν στοιχείων ἐν τῷ προκειμένῳ. ̓Εν τούτῳ γοῦν τῷ ψαλμῷ, τὴν τῶν ἁγίων διαγράφει πολιτείαν, τοὺς ἀγῶ νας, τὰς θλίψεις, τὰ σκάμματα καὶ τὰ βρα βεῖα. 118.1 Μακάριοι α μωμοι ἐν ὁδῷ, οἱ πορευό μενοι ἐν νόμῳ Κυρίου. Τί ου ν ἐστιν τὸ α μωμον ει ναι ἐν τῷ ὁδῷ; Τὸ πορεύεσθαι ἐν νόμῳ Κυρίου, καὶ μὴ ε ξω βαίνειν τοῦ νόμου, μηδὲ ἁμαρτάνειν, ἀλλὰ προκόπτειν καὶ ὁδεύειν ἐπὶ τὴν ἀρετήν. Γί νεται δὲ αὐτοῖς α μωμος ἡ ὁδὸς ἐν τῷ θείῳ καὶ πνευματικῷ νόμῳ πορευομένοις. Νόμος γὰρ Κυρίου α μωμος. ̓Αμώμως δὲ ὁδεύει, [ὁ] τοῖς ε μπροσθεν ἐπεκτεινόμενος, τῶν δὲ ο πισ θεν ἐπιλανθανόμενος· ὁ μὴ στρεφόμενος εἰς τὰ ὀπίσω, μὴ ἐκκλίνων δεξιᾷ η ἀριστερᾷ, μὴ ἀποσφαλλόμενος, μὴ ἱστάμενος, μὴ ἀνα μένων, ἀλλὰ ὁδεύων καὶ ὀρεγόμενος τοῦ προ κειμένου. ̓Επειδὴ δὲ ὁ Σωτήρ φησιν· ̓Εγώ εἰμι ἡ ὁδὸς, θέλομεν καὶ κατὰ τοῦτο ἰδεῖν πῶς οἱ μέν εἰσιν α μωμοι ἐν ὁδῷ, οἱ δὲ οὐ τοιοῦτοι. Οἱ περὶ Χριστοῦ φρονοῦντες ὑγι είως, καὶ μὴ σφάλλεσθαι ἀνεχόμενοι ἐν τοῖς δόγμασι τοῖς περὶ αὐτοῦ, μακάριοί εἰσιν ου τοι, α μωμοι ἐν ὁδῷ. Οσοι δὲ περὶ Χριστοῦ φρονοῦσιν ἐσφαλμένως, ου τοι ἐστήρηνται τοῦ τοσούτου μακαρισμοῦ. –Τί ου ν λέγει ὁ πρῶτος μακαρισμός; Νοητέον πρῶτον ὁ δεῦσαι, ει τα φθάσαι ἐπὶ τέλος. 118.2 Μακάριοι οἱ ἐξερευνῶντες τὰ μαρ τύρια αὐτοῦ· ἐν ο λῃ τῇ καρδίᾳ ἐκζητήσου σιν αὐτόν. Τί καλὴ ἡ τάξις; πολιτευτέον γὰρ, καὶ τὰ ε θη κατορθωτέον, πρὶν η κειν ἐπὶ τὴν ἐξέτα σιν τῶν θείων λογίων. Κατὰ γὰρ ψυχὴν δεῖ ἐξερευνᾶσθαι τὰ μαρτύρια τοῦ Θεοῦ. Σπεί ρατε γὰρ, φησὶν ὁ προφήτης, ἑαυτοῖς εἰς δι καιοσύνην, ὡς τρυγήσητε εἰς καρπὸν ζωῆς, φωτίσατε ἑαυτοὺς εἰς φῶς γνώσεως. Οὐ πρῶτον φωτίσατε, ἀλλὰ πρῶτον σπείρατε εἰς δικαιοσύνην, ει θ' ου τω καὶ τρυγήσατε καρπὸν ζωῆς, η ου τω φωτίσατε ἑαυτοῖς φῶς γνώσεως. Τί γὰρ οὐ συμβάλλεται τῷ φωτισ μῷ; ἡ ἐντολὴ Κυρίου τηλαυγὴς, φωτίζουσα ὀφθαλμούς. Ου πω γε στίχος ἐστίν; Οἱ γὰρ παρ' ̔Ε βραίοις στίχοι, ὡς ε λεγέ τις, ε μμετροί εἰσιν, οἱ ἑξαμέτρῳ μὲν, ἡ ἐν τῷ ∆ευτερονομίῳ ᾠ δή· ἐν τριμέτρῳ δὲ καὶ τετραμέτρῳ, οἱ ψαλ μοί. Οἱ στίχοι ου ν οἱ παρ' ̔Εβραίοις ε τεροί εἰσιν παρὰ τοὺς παρ' ἡμῖν. ̓Εὰν θέλωμεν ἐνθάδε τηρῆσαι 100 τοὺς στίχους, ποιῶμεν· Μα κάριοι οἱ α μωμοι ἐν ὁδῷ, οἱ πορευόμενοι ἐν νόμῳ Κυρίου. Καὶ ου τως ἀρχώμεθα δευτέρου τοῦ ἑξῆς. ̓Ιστέον τοίνυν ο τι οἱ Ελληνες, οἱ ἑρμηνεύσαντες, πεποιήκασι τὸν παρ' ̔Εβραί οις στίχον ἐν τούτοις δύο. Οἱ δὲ κρεῖττον ποι οῦντες, ὡς τοῦτο ἀντίγραφον γράψας, οἱονεὶ πεποίηκε τὴν ἀρχὴν τοῦ στίχου