Unit 50 rem early

γῆς διατρίβοντας ἀνθρώπους. ̓Ανατελεῖ δὲ καὶ ἐν τοῖς ὑπὲρ φύσιν καὶ ὑψηλοτάτοις λόγοις αὐτοῦ ο ρεσιν ου σι χόρτον ο ν φέρεσθαι οι οί τέ εἰσιν οἱ ἀλογώτεροι. ε στι δ' ὁ ἐν τούτοις ο ρεσι χόρτος ὁ περὶ τῶν αἰσθητῶν λόγος καὶ τὸ γράμμα τῆς γραφῆς, ἀλλὰ καὶ ὁ ἠθικώτερος ου μεταλαβεῖν καὶ οἱ πολλοὶ δυνήσονται, ἑκάστου τῶν 213 τοιούτων λέγοντος Εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν. ὑπερβάντες δέ ποτε τὴν τοιαύτην κατάστασιν οὐκέτι δουλεία τῶν ἀνθρώπων ο ντες ἀλλ' α νθρωποι γεγενημένοι ἐροῦσι πάλιν ε καστος ̔Ητοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν. Οι νος δ' εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπων, οὐ πᾶς η μόνος ὁ τὴν γένεσιν ε χων ἐκ τοῦ εἰπόντος ̓Εγώ εἰμι ἡ α μπελος ἡ ἀληθινή, ἀλλ' ἐπεὶ τὰ αἰσθητὰ πάντα γῆ διὰ τὸ ὑλικὸν ὀνομάζεται. ̓Εκ τούτων δὲ λαβεῖν ε στι λόγον ἀναβιβάζοντα διά τινος ἀναλογίας ἐπὶ τὰ νοητά. καὶ ου τος ὁ λόγος α ρτος ἐστὶν ἐκ τῆς γῆς ἐξαγόμενος ἐπὶ τῷ τρέφειν τὸν ε νδον καὶ ἐν κρυπτῷ α νθρωπον· καὶ ἀπὸ τῶν σωματικῶν δὲ τῆς γραφῆς διηγημάτων διὰ τὸ ἱστορικὸν γῆ εἰρημένων α ρτος ἐξαγόμενος ὁ μυστικός ἐστι λόγος. ἱλαρύνεται δὲ καὶ φαιδρύνεται τὸ πρόσωπον τοῦ ε σω ἀνθρώπου ἐλαίῳ τῷ θρεπτικῷ τοῦ θείου φωτὸς καὶ λύοντι τὰς νόσους καὶ τοὺς πόνους τῆς ψυχῆς ἐπινοίᾳ μόνῃ διαφέρον τοῦ ἀποδοθέντος οι νου. ὁ γὰρ τοῦ θεοῦ λόγος ω σπερ α μπελος, ου τως καὶ ἐλαία ἐστίν· ̓Εγὼ γάρ φησι ὡσεὶ ἐλαία κατάκαρπος ἐν τῷ οι κῳ τοῦ θεοῦ. ἡ γὰρ αὐτοῦ διδασκαλία κατὰ διάφορον σχέσιν οι νός τε καὶ ε λαιόν ἐστι καὶ α ρτος. 996 Ps 103,18 Κατὰ δὲ ἀναγωγήν· τὸ γένος τῶν ἐλάφων πολεμίως ε χει πρὸς τὸ τῶν ο φεων γένος. σπεύδουσι γοῦν ἀνελεῖν αὐτούς. τοιοῦτοι δὲ πάντως οἱ Χριστοῦ μαθηταί, ἑτοίμως ε χοντες ἐκδικῆσαι πᾶσαν παρακοήν. ε σχον δὲ καὶ τὴν κατὰ τῶν νοητῶν ο φεων δύναμιν ἐκ τοῦ ὀρέξαντος ἐξουσίαν αὐτοῖς πατεῖν ἐπάνω ο φεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ. Αυ ται ου ν αἱ πνευματικαὶ ε λαφοι ἐπιποθοῦσαι ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων τὰς πνευματικὰς αι καὶ ο ρη α λλως ὀνομάζονται, ἐπ' αὐτὰ ταῦτα τὰ ο ρη διατρίβουσι. Καὶ ει εν α ν αἱ κατ' ἀρετὴν τετελειωμέναι ψυχαὶ πηδῶσαι μεγάλα ε λαφοι, μιμούμεναι τὸν πηδῶντα ἐπὶ τὰ ο ρη καὶ διαλλόμενον ἐπὶ τῶν βουνῶν ο ντα καὶ δορκάδα διὰ τὸ ὀξυωπὲς καὶ διορατικόν. αἱ δέ γε ὑποβεβηκυῖαι ταύτας τὰς ψυχὰς καὶ ἀσθενέστεραι χοιρογρύλλιοι καλούμεναι καταφεύγουσιν ὡς ἐπὶ φρούριον ἀκαταμάχητον τὴν πέτραν ἐφ' ῃ θεμελιοῖ ̓Ιησοῦς τὴν ἐκκλησίαν· αυ τη δ' ἐστὶν ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως. καὶ ἐν Παροιμίαις ει ρηται Καὶ οἱ χοιρογρύλλιοι, ε θνος οὐκ ἰσχυρόν, ἐποίησαν ἐν πέτραις τοὺς ἑαυτῶν οι κους. θαυμαστὸν δὲ οὐδὲν εἰ ο που μὲν ἑνικῶς, ο που δὲ πληθυντικῶς ει ρηται ἡ πέτρα, τοῦ Χριστοῦ ο ντος πέτρας ἁπλῶς, ο ντος δὲ καὶ κατὰ τὰς διαφόρους ἐπινοίας πετρῶν. φέρεται γραφὴ Πέτρα καταφυγὴ τοῖς λαγωοῖς, ὡς τάχα συνωνυμίαν ει ναι λαγωοῦ καὶ χοιρογρυλλίου. ε στιν ου ν ἑκάστου ἀκούειν λέγοντος ̓Ιδοὺ κύριος βοηθεῖ μοι· τίς κακώσει με; καὶ Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ Οὐ φοβηθήσομαι· τί ποιήσει μοι α νθρωπος; 997 Ps 103,24 Τὸ δὲ ̔Ως ἐνταῦθα κείμενον οὐχ ὁμοιώσεως ἀλλ' ἀληθείας ἐστὶ δηλωτικόν, ω σπερ καὶ ἐν τῷ ̔Ως ἀγαθὸς τῷ ̓Ισραὴλ ὁ θεός· οὐ γὰρ ἀγαθοῦ ο μοιον ἀλλ' ἀληθῶς ἀγαθὸν τὸν θεὸν λέγει. καὶ ἐν τῇ παρούσῃ τοίνυν λέξει τὸ μεμεγαλύνθαι τὰ ε ργα τοῦ θεοῦ σημαίνεται διὰ τοῦ ̔Ως ἐμεγαλύνθη τὰ ε ργα σου, κύριε. πᾶν γὰρ τὸ ἐν σοφίᾳ γινόμενον θεοῦ μέγα ἐστί. σοφία δὲ θεοῦ ἐν ῃ τὰ πάντα γεγένηται ὁ κύριός ἐστι· Χριστὸς γὰρ θεοῦ δύναμις καὶ θεοῦ σοφία. 998 Ps 103,27.28 Αλλος δὲ περὶ τῶν λογικῶν μόνον εἰρῆσθαί φησι. τὸ γὰρ προσδοκᾶν καὶ πρὸς θεὸν ε χειν τὴν προσδοκίαν τοῦτο αἰνίττεται. εἰς ευ καιρον δὲ προσδοκῶσι ταύτης τυχεῖν, ο ταν πάσης καχεξίας καὶ νόσου ω σιν ἀπηλλαγμένοι. τότε γὰρ διδομένης ταύτης, συλλέξουσι τοσοῦτον σπεύδοντες αὐτὴν λαβεῖν, ο σον εἰς κόρον τραφῆναι. ὑπαρχθήσεται δὲ αὐτοῖς ἡ ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ εὐθηνίᾳ χρηστότης, τὴν χεῖρα τῶν λόγων σου καὶ τὴν σοφίαν ἀνοίγοντος αὐτοῖς. 999 Ps 103,31 Τὴν αἰώνιον παρέχων δόξαν τοῖς ἑαυτοῦ ε ργοις ὁ θεός, ο ταν πάντα πρὸς αὐτὸν προσδοκήσῃ, εὐφραίνεται. ὡς γὰρ ἐν ἀρχῇ τὰ πάντα λίαν καλὰ ποιήσας ἐνηυφραίνετο τὴν οἰκουμένην συντελέσας καὶ ἐνηυφραίνετο ἐν υἱοῖς ἀνθρώπων ου πω τότε παραβάσεως ου σης, ου τως ἐπὶ τελειώσει καὶ ἀποκαταστάσει τῆς ἐπὶ τὸ 214 ἀρχαῖον τῶν ε ργων αὐτοῦ εὐφραίνοιτο θεός, τῆς θεοῦ εὐφροσύνης οὐκ εὐπαθείας ου σης (ἀπαθὲς γὰρ τὸ θεῖον) ἀλλ' ἀποδοχῆς τῶν τελείαν ἀρετὴν κατορθωσάντων.