Fragmenta in Psalmos (Greek) Unit 5 opening

ῃ φιλαμαρτήμων καὶ ἀσχέτως ἀπονενευκὼς εἰς φιληδονίαν, τῇ τύρβῃ τῶν ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ πραγμάτων, τὸν ἑαυτοῦ κατακαύσας νοῦν, πολλὰ παρὰ Θεοῦ δανει σάμενος, οὐδὲν ἀποτίσει, τουτέστιν οὐ προ σοίσει τὴν ὑπακοὴν, οὐ καρποφορήσει τὴν ἀρετήν· ἀλλ' οὐδὲ ω σπερ τινὰ τόκον κα ταθήσει τῷ Θεῷ τὴν ἐπιείκειαν, οὐ δογ ματικῆς εὐτεχνίας ἐπιμελήσεται· μένει δὲ σκληρὸς καὶ α καρπος· πλὴν κα ν εἰ ου τω διατεθείη, φησὶν, ὁ δίκαιος καὶ ἀγαθὸς, δη λονότι Θεὸς, οὐ παύσεται τοῦ κατοικτει ρεῖν αὐτὸν, καὶ διδόναι τὰ παρ' ἑαυτοῦ, ι να λοιπὸν λέγηται πρὸς αὐτόν. Η τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος αὐτοῦ καὶ τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς μακροθυμίας καταφρονεῖς; καὶ τὰ ἑξῆς. 36.23 Καὶ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ θελήσει. ̔Οδὸς Κυρίου, ψυχὴ καθαρά. 36.25 Καὶ οὐκ ει δον δίκαιον ἐγκαταλε λειμμένον. Οὐκ ει πεν· ἐγκαταλειφθέντα, ἀλλ' ἐγκα ταλελειμμένον, τουτέστιν ε ως η ξω, ο τι γὰρ ἐγκαταλίμπονται οἱ δίκαιοι πρὸς καιρὸν, δοκιμῆς χάριν. ̔Ο Κύριος πρὸς τὸν ̓Ιώβ· Μή με οι ου α λλως σοι κεχρηματικέναι η ι να ἀποφανῇς δίκαιος. Οὐδὲ σπέρμα αὐτοῦ ζητοῦν α ρτους. Εἰ ἡ δικαιοσύνη ἀρετή ἐστι, τὰ σπέρματα τῶν ἀρετῶν καὶ αὐτὰ ἀρεταί. Καλῶς τὸ σπέρμα τῆς ἀρετῆς, ο περ ἐστὶν ἡ ἀρετὴ, οὐ ζητεῖ α ρτους· α ρτον δὲ λέγει τὴν γνῶσιν, η τις οὐχ ὑστερεῖ ἐν τῷ σπέρματι τοῦ δικαίου (σπέρμα δὲ δικαίου τροπικῶς ο λως ει ρηται, τὸ καταβαλλόμενον ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀ κουόντων), σπέρμα γὰρ πλησθήσεται γνώ σεως, σπέρμα δὲ πονηροῦ ἐν ἐνδείᾳ ε σται. 36.26 Ολην τὴν ἡμέραν ἐλεεῖ καὶ δα νείζει. Ομοιον τῷ· ̓Ελεῶν πτωχὸν, δανείζει Θεῷ. – ̔Ο δανείζων λόγους καθαίροντας ψυχὴν, εὐλογηθήσεται· ὁ δὲ μὴ ἐπιδιδοὺς αὐτοῖς, ἐπικατάρατος ε σται. 36.27 Εκκλινον ἀπὸ κακοῦ, καὶ ποίησον ἀγαθόν. Τὸ ἐκκλίναι ἀπὸ κακοῦ ὁ τοῦ Κυρίου φό βος παρέχει· τὸ δὲ ποιῆσαι τὸ ἀγαθὸν ἡ ἀγαπὴ προστάσσει. 36.28 Οτι Κύριος ἀγαπᾷ κρίσιν. Κρίσιν, δικαιοκρισίαν, οὐ τὴν δικαστικὴν, ἀλλὰ τὴν ἐξ ἀπλανοῦς καὶ ὑγιοῦς κριτηρίου. 36.33 ̔Ο δὲ Κύριος οὐ μὴ ἐγκαταλίπῃ αὐτὸν εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ, ου τε μὴ κατα δικάσαι αὐτὸν, ο ταν κρίνηται αὐτῷ. Μὴ καταδικάσαι, δηλονότι ὁ ἀντίδικος. 36.35 Καὶ παρῆλθον, καὶ ἰδοὺ οὐκ η ν. ̔Ως δύσκολον τὸ παρελθεῖν τὸν ἀσεβῆ μη δὲν παθόντα. Η τάχα ἡ θεία τοῦτο λέγει γραφή· αὐτὰ ἐννοεῖν βουλόμενος, θεωρήσω, οὐδὲ τόπον ἐν ῳ ἑστάναι ἐδόκουν, δεδύνημαι εὑρεῖν, ο που γὰρ α ν αὐτὸς παρέλθῃ· καθαι ρεῖ πᾶν υ ψωμα ἐπαιρόμενον κατὰ τῆς γνώ σεως τοῦ Θεοῦ. –Μὴ εἰδῇς αὐτῶν τὴν εὐη μερίαν, ἀλλὰ πρόσμεινον τὸ τέλος, καὶ ο ψει τὸν ο λεθρον. 36.37 Καὶ ι δε εὐθύτητα. Τό· Καὶ ι δε εὐθύτητα, ἀντὶ τοῦ· Οψει εὐθύτητα. 37.1,2 Ψαλμὸς τῷ ∆αυὶδ εἰς ἀνάμνησιν περὶ σαββάτου. –Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσῃς με. Παιδεύει ἡμᾶς ὁ Κύριος, εἰς ἀνάμνησιν α γων τῆς ἀρετῆς· ὁ δὲ α γιος οὐ τὸν ε λεγχον η τὴν παιδείαν παραιτεῖται, ἀλλὰ τὴν μετ' ὀργῆς καὶ θυμοῦ. Τοῦτο καὶ τοῦ ʹ ψαλμοῦ προοίμιον ἐποίησε, τὸ παρακαλεῖν ἰατρικῶς, μὴ δικαστικῶς. – ̔Ο ἐλέγχῳ τῷ διὰ λόγου μὴ ει κων, θυμῷ τοῦ Θεοῦ ἐλεγχθήσεται, καὶ μὴ ὑπὸ ζυγὸν παιδεύοντος ἐν Θεῷ δι δασκάλου γινόμενος, ὀργῇ Θεοῦ παιδευθήσε ται· παιδεία δὲ ἐλέγχου ἐπιπονώτερος. 37.3 Οτι τὰ βέλη σου ἐνεπάγησάν μοι, καὶ ἐπεστήριξας ἐπ' ἐμὲ τὴν χεῖρά σου. Οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου βέλη εἰσίν· αὐτὸς γοῦν ὁ σωτήρ φησιν· Εθηκέ με ὡς βέλος ἐκ λεκτὸν, καὶ τῇ φαρέτρᾳ αὐτοῦ ε κρυψέ με. ̔Ο λέγων ου ν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, βέλος ἀφίη σι. Καὶ ἐπὰν λέγῃ ἐπιστρεπτικὰ, τῷ βέλει τούτῳ τιτρώσκει τὸν συνετὸν ἀκροατήν. ̔Ο ου ν δυνάμενος ἐκ τοῦ τετρῶσθαι νενοηκέναι καὶ ἠλπικέναι, θαῤῥεῖ, ο τι οὐκ ε πεσε τὰ βέλη τοῦ Θεοῦ τὰ λογικὰ, οὐδ' ε ξω γέγονεν αὐτοῦ· ἀλλὰ καθίκετο αὐτοῦ, ὡς λέγεσθαι· ̔Εώρακας ὡς κατενύγη ὁ δεῖνα! Λέγοι δ' α ν τῷ τύπτοντι διδασκάλῳ η παιδαγωγῷ ὁ τυπ τόμενος,