Unit 5 rem close

γαστρός. ̔Η γὰρ ἰσχὺς τοῦ δια βόλου ἐξαιρέτως περὶ τὴν ὀσφὺν τοῦ ἀνθρώ που ἐστὶν, ο που τὸ πορνεύειν ἐστὶν καὶ ἀ σελγαίνειν. Καὶ οὐκέτι ἐστὶν ι ασις ἐν τῇ σαρκί μου. Προκοπὴ ἐπὶ τὸν θάνατον τῆς σαρκὸς καὶ ἐπὶ τὸν ο λεθρον αὐτῆς, τὸ η δη δεύτερον λέγεσθαι. 37.9 ̓Εκακώθην, καὶ ἐταπεινώθην ε ως σφόδρα· ὠρυόμην ἀπὸ στεναγμοῦ τῆς καρ δίας μου. Αἱ ἑορταὶ τοῦ Θεοῦ α ρτον κακώσεως λέ γουσι δεῖν ἐσθίειν· καίπερ ἑορταὶ λεγόμεναι, αὐταὶ ταπεινοῦσιν τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Τῇ γοῦν δεκάτῃ τῶν ἱλασμῶν, ταπεινώσετε, φησὶ, τὰς ψυχὰς ὑμῶν. ̓Επεὶ ου ν ὁ μετανοῶν ἐφ' οι ς η μαρτεν, ἑαυτὸν κακοῖ καὶ ταπεινοῖ, ὡς ἐκεῖνος ὁ τελώνης, ὁ θαῤῥῶν ἐπὶ τῷ ἑαυτὸν κεκακωκέναι καὶ τεταπεινωκέναι, μετανοῶν φησιν· ̓Εκακώθην καὶ ἐταπεινώθην ε ως σφόδρα κτλ. 37.11 ̔Η καρδία μου ἐταράχθη, ἐγκατέ λιπέ με ἡ ἰσχύς μου, καὶ τὸ φῶς τῶν ὀφ θαλμῶν μου οὐκ ε στι μετ' ἐμοῦ. Ημην, φησὶ, ποτὲ ἰσχυρὸς καὶ πολιτευό μενος καλῶς, υ στερον δὲ πέπτωκα, ταραχ θείσης μου τῆς διανοίας, καὶ καταλιπούσης με τῆς ἰσχύος· καὶ τὸ φῶς δὲ τῶν ὀφθαλ μῶν μου, ο περ ει χον, μετὰ τὸ γνῶναί με τὴν ἀλήθειαν, οὐκ ε στιν μετ' ἐμοῦ. Πάλιν εἰς τὸ σκότος ἐνήμεθα, εἰς παραπτώματα πεπτω κότες. –Ει τα διηγεῖται ἀπ' ἀρχῆς ἐκ τοῦ σχολάζειν τῇ μετανοίᾳ, δι' α γαν τὴν εὐγνω μοσύνην καὶ τὴν τῆς ἁμαρτίας ἐξομολόγη σιν. – ̔Η καρδία μου ἐταράχθη· τὸ δια λογιστικὸν καρδίαν φησὶ, καὶ ἐταράχθη, ο τι Κύριος προσέταξεν αὐτὸν καταταράσσεσθαι ∆αυίδ. –Τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν, ἡ θεωρία, η τις ἐν καιρῷ πειρασμοῦ διαφεύγει τὸν νοῦν. 37.12 Οἱ φίλοι μου καὶ οἱ πλησίον μου ἐξ ἐναντίας μου η γγισαν καὶ ε στησαν, καὶ οἱ ε γγιστά μου μακρόθεν ε στησαν. Καταφρονήσας γὰρ τῆς παρ' ἀνθρώποις αἰσχύνης, καὶ καταγνωσθεὶς ὑπὸ τῶν ἀκου όντων τῆς ἐξομολογήσεως, τρόπον τινὰ η κουον αὐτῶν λεγόντων· Πόῤῥω ἀπ' ἐμοῦ, μὴ ἐγγίσῃς μοι, ο τι καθαρός εἰμι. Βδελυσ σόμενοι γὰρ ο ν χθὲς ἐθαύμαζον, ἐμάκρυνον ἑαυτοὺς, ταῦτα μονονουχὶ λέγοντες. ̓Αλλὰ τούτου μὴ φροντιζέτω ὁ θέλων μετὰ τὸ ἁμαρτῆσαι σωθῆναι, τοῦ καταγινώσκοντος ἀγνωμόνως, τοῦ μὴ λογιζομένου τὰ ἑαυτοῦ, μηδὲ ἀνεγνωκότος· Μὴ ὀνείδιζε α νθρωπον ἐπιστρέφοντα ἀπὸ ἁμαρτίας· μνήσθητι ο τι πάντες ἐσμὲν ἐν ἐπιτιμίοις. 37.13 Καὶ ἐξεβιάσαντο οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχήν μου, καὶ οἱ ζητοῦντες τὰ κακά μοι, ἐλάλησαν ματαιότητας, καὶ δολιότητας ο λην τὴν ἡμέραν ἐμελέτησαν. Πολλάκις γὰρ καὶ ἐπιβαίνουσι τοῖς τοιού τοις, καὶ ζητοῦσι κακὰ τῷ δικαίῳ, οὐχ ου τω χαίροντες ἐν τῷ ἀκούειν τὰ κρείττω περὶ αὐτοῦ, ὡς ο ταν ἀκούσωσιν τὰ χείρονα περὶ αὐτοῦ. Καὶ λαλοῦσιν ματαιότητας, κατα γελῶντες ἐκείνου, τοῦ ἑαυτὸν καταγορήσαν τος· οὐ γὰρ ἐξητασμένα λαλεῖ ὁ ζητῶν τινι κακὰ, ἀλλ' ὁ ζητῶν παντὶ ἀγαθά. 37.14 ̓Εγὼ δὲ ὡσεὶ κωφὸς οὐκ η κουον, καὶ ὡσεὶ α λαλος οὐκ ἀνοίγων τὸ στόμα αὑτοῦ. Λοιδορούμενος η καὶ ἐπὶ τῇ ἐξομολογήσει κακολογούμενος, διαβαλλόμενος μυρία ο σα ἀκούων, προσεποιησάμην τὸν μὴ ἀκούοντα, καὶ ε χων τι ἀποκρίνασθαι πρὸς αὐτοὺς καὶ ἐλέγξαι, οὐκ ἐλέγχω, ἐπεὶ ὁρῶ ο τι ε λεγχος δεῖται ἀπαθείας· ἀπὸ γὰρ θυμοῦ καὶ ὀργῆς ἐλέγχω, καὶ λυπῆσαι βουλόμενος, οὐ θερα πεῦσαι· διὸ ἐγενόμην τούτοις ὡσεὶ κωφός. 37.15 Καὶ ἐγενόμην ὡσεὶ α νθρωπος οὐκ ἀκούων, καὶ οὐκ ε χων ἐν τῷ στόματι αὑτοῦ ἐλεγμούς. ̓Επὶ τούτοις οὐδὲν ει χον λέγειν, αἰσχύνης πεπληρωμένος· οὐδεὶς γὰρ λόγος μοι πρὸς ἀπολογίαν, οὐδὲ ει χόν τινα τοῖς ἐχθροῖς προσφθέγγεσθαι, α παξ ὑπ' αὐτῶν νενικη μένος. Η ἐγενόμην πρὸς κακοδόξους ὡς οὐκ ἀκούων, οὐδ' ε χων ἐν τῷ στόματί μου ἐλέγ χους. Κίνδυνον γὰρ φέρει πολλάκις τὸ δυσ φήμων λόγων ἀκούειν, καὶ τὸ διαλέγεσθαι περὶ προβλημάτων ὑποκειμένων κολάσει. Η τοῦτό φησιν, ο τι σὺ εἰσακούεις, Κύριε, κα ν ἐγὼ κωφεύω πρὸς τὰς κατ' ἐμοῦ δυσφη μίας. –∆ιὰ τί δὲ γενόμην τοιοῦτος; 37.16 Οτι ἐπὶ σὲ, η λπισα, Κύριε, σὺ εἰσακούσῃ, Κύριε, ὁ Θεός μου. Τῶν τοσούτων, φησὶ, κακῶν μίαν ε χω σω τηρίας ἐλπίδα, τὴν ἐκ σοῦ γενομένην ἐπι κουρίαν. Η τοῦτό φησι· εἰ γὰρ μὴ η λπισα ἐπὶ σὲ, ἐμαυτὸν α ν ἠμυνάμην. Νυνὶ δὲ γι νώσκω τό· Μὴ ἑαυτοὺς ἐκδικοῦντες, ἀγα πητοί· ἀλλὰ δότε τόπον τῇ ὀργῇ. Καὶ τό· ̓Εμοὶ ἐκδίκησις, ἐγὼ ἀνταποδώσω, λέγει Κύριος. ̓Εγενόμην ὡσεὶ α νθρωπος ἀβοήθητος, καὶ οὐκ ε χων ἐν στόματι αὑτοῦ ἐλέγ χους. Σὺ εἰσακούσῃ Κύριε, ὁ Θεός μου, εἰ καὶ ἐγὼ ὡσεὶ κωφὸς, οὐκ η κουον τῶν κατ' ἐμοῦ δυσφημιῶν, σὺ α κουσον τῶν λεγο μένων. 37.17 Οτι ει πα· Μήποτε ἐπιχαρῶσί μοι οἱ ἐχθροί μου, καὶ ἐν τῷ