Unit 5 rem mid

ἐστι καὶ λυπουμένου ἐπὶ τοῖς ἰδίοις ἁμαρτήμασι λέγειν· ̔Ωσεὶ φορτίον βαρὺ ἐβαρύνθησαν ἐπ' ἐμέ. Ου τω δὲ διηγήσῃ τὸ ἀνάλογον τοῖς ἀποδεδομένοις, καὶ τό· 37.6 Προσώζεσαν καὶ ἐσάπησαν οἱ μώλω πές μου ἀπὸ προσώπου τῆς ἀφροσύνης μου. Οὐκ ε στιν εἰπεῖν ταῦτα τοὺς μὴ τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων αἰσθανομένους· τινὲς γοῦν καὶ ἐκκαυχῶνται καὶ η δονται τοῖς αὑ τῶν πλημμελήμασιν, ὡς ἡδέως ταῦτα βασ τάζοντες. Καὶ ὡς ε στιν ἀπὸ ποδῶν ε ν τισι κατὰ τὸν ̔Ησαΐαν, ου τω καὶ ὑπεραίρονταί τι νων αἱ ἀνομίαι. Κεφαλὴν δὲ λέγει τὸ ἡγε μονικόν. Φύσει δὲ τῆς κακίας κατωφεροῦς τε ου σης καὶ βαρυτάτης, μόνος ὁ μετανοῶν τοῦ βάρους αὐτῆς ἐπαισθάνεται. Οθεν ὁ Θεὸς τοὺς πεφορτισμένους καὶ κοπιῶντας διὰ μετανοίας η κειν πρὸς αὐτὸν κελεύει. Πάλιν ἐκεῖνος αἰσθάνεται τῆς δυσωδίας τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων, ὁ τὴν χοιρώδη ζωὴν ἀποθέμενος, καὶ θείαν αι σθησιν ἐκ τοῦ λό γου λαβὼν τοῦ Θεοῦ. Περὶ γὰρ τῶν τοιού των ἐῤῥήθη τό· Μὴ βάλε τοὺς μαργαρίτας ε μπροσθεν τῶν χοίρων. –Χοίρους δ' ἐκεῖ ὀνομάζει τοὺς ταῖς δυσωδίαις τῶν ἁμαρτη μάτων χαίροντας. ̓Εὰν δέ που ἀπόθηται ὁ ἁμαρτωλὸς, ι ν' ου τως οὐ νομίζων τὴν χοί ρων αι σθησιν, ἀναλαμβάνῃ ἐκ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ αι σθησιν, ὡς αἰσθάνεσθαι τῆς δυσ ωδίας τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων, θέλει ου ν παραστῆναι τὸν μετανοοῦντα λέγοντα· α πε ποίηκε δι' ἀφροσύνην, ταῦτά μοι ἐσάπη· οὐ κέτι γὰρ αὐτὰ ἀνακαινίζω, πάντα μοι ο ζει. –Βαρύτατα τῆς συνειδήσεως εἰς ἀπόγνω σιν ω θησεν μετ' ἐπιτάσεως· διό φησιν· ∆εῦτε, πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισ μένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. 37.7 ̓Εταλαιπώρησα, καὶ κατεκάμφθην ε ως τέλους, ο λην τὴν ἡμέραν σκυθρωπάζων ἐπορευόμην. Τάχα τοιοῦτόν τι ἰδὼν ὁ ἀπόστολος μετὰ τὸ ἡμαρτηκέναι λέγει· Ταλαίπωρος ἐγὼ α ν θρωπος τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; Ημαρτε γὰρ, ο τε ἐδίωκε τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ. ̓Εταλαιπώρησα ου ν, καὶ οὐχὶ ε τι ταλαιπωρῶ, ὡς μηκέτι ω ν ἐν ταῖς ἁμαρτίαις· εἰ δ' ε τι εἰμὶ ἐν ταῖς ἁμαρτίαις, ε τι ταλαιπωρῶ. ̓Εὰν δὲ ι δῃς τὸν ἡμαρτηκότα μὴ δυνάμενον ἀναβλέψαι εἰς οὐρανὸν, μηδὲ ε χοντα παῤῥησίαν ευ ξασθαι τῷ Θεῷ, ἀλλὰ συγκύπτοντα τὸ πρόσωπον ἐπὶ τὴν γῆν, οὐ μόνον τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς ψυχῆς, καὶ ὡς κρίκον τὸν τρά χηλον αὑτοῦ ποιοῦντα, ο ψει τινὰ τρόπον λέγει, κατακαμφθῆναι ε ως τέλους. Εἰ δὲ θέλεις παράδειγμα τοῦ κατακεκαμμένου διὰ τὰς ἰδίας ἁμαρτίας, καὶ τὴν ἐξομολόγησιν τὴν περὶ τὴν ἁμαρτίαν, ι δε μοι τὸν τελώνην, τὸν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, ὡς ἀπὸ μακρὰν στα θεὶς, οὐκ ε θελεν τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπᾶραι εἰς οὐρανὸν, καὶ τύπτων ἑαυτοῦ τὸ στῆθος, ε λε γεν· ̔Ιλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. ̓Εκείνῳ γὰρ πρέπει εἰπεῖν· Κατεκάμφθην ε ως τέ λους, ο λην τὴν ἡμέραν σκυθρωπάζων ἐπο ρευόμην. –Μήποτε δὲ ου τως ἀναγνωστέον, τουτέστι διὰ βίου κατεκάμφθην, τὰ κάτω φρονῶν καὶ ἐπὶ γῆν βλέπων· τούτου χάριν ἐταλαιπώρησα, ἐλεεινὸς ἐκ τούτου γενόμε νος. Τοῦτο δὲ ὡς α φρων ει πεν ὑπομεμενη κέναι· ἀφροσύνης γὰρ ἡ κακία, καθὼς φρο νήσεως ἡ ἀρετή. Ολην τὴν ἡμέραν σκυθρω πάζων ἐπορευόμην· ἐξ ου η μαρτον, φησὶ, σκυθρωπὸς ἀεὶ η μην. Τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ· Μακάριοι οἱ κλαίοντες. Εἰ νενόηκας τὸν ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις πεν θοῦντα καὶ κλαίοντα, ει δες τοῦτον μακα ριστόν. Εἰ δὲ τοὐναντίον θεάσῃ τοῦτον γε λῶντα καὶ ἱλαρευόμενον, καὶ μὴ κατανυσ σόμενον ἐπὶ τοῖς ἰδίοις ἁμαρτήμασιν, ι δε εἰ μὴ τούτῳ ἁρμόζει· Οὐαὶ, οἱ γελῶντες νῦν. –̓Εντεῦθεν τὴν φύσιν τῆς ἁμαρτίας γινώσ κομεν, ὁποία τίς ἐστιν· πλὴν ο τι ἀπὸ ἀφρο σύνης ἡμῖν ἐπισυμβαίνουσιν αἱ ἁμαρτίαι. 37.8 Οτι ἡ ψυχή μου ἐπλήσθη ἐμπαιγ μῶν, καὶ οὐκ ε στιν ι ασις ἐν τῇ σαρκί μου. ̓Εμπαιζόντων, η τοι τῶν λογισμῶν, η τῶν πονηρῶν πνευμάτων· διὸ καὶ ἐσκυθρώπα ζον, πάσης ἱλαρίας ἀφῃρημένος. ̓Επειδὴ δὲ φέρονται αἱ μὲν γραφαί· αἱ ψόαι μου, αἱ δέ· λαγόνες μου ἐπλήσθησαν ἐμπαιγ μάτων, ῥητέον ὡς ἐπείπερ περὶ τὰς ψόας καὶ τὰς λαγόνας συνίσταται τὰ σπέρματα, καὶ ἐμπαιγμῶν ἐμπίμπλαται ταῦτα, ἡνίκα πορνικῶς, ἀλλ' οὐκ ἐπὶ παιδοποιΐας κινεῖται· διὰ τοῦτο γάρ φησι, μηδὲ ι ασιν ει ναι ἐν τῇ σαρκί μου, διὰ τὸ ἡττᾶσθαι παρὰ τῶν ἐμ παιγμάτων τὴν ψυχήν· πάνυ γὰρ ἡ σὰρξ ἀσθενεῖ ῥέουσα, καὶ μὴ φρονοῦσα. Οθεν καὶ ὁ πορνεύων εἰς τὸ ι διον σῶμα ἁμαρτάνει. –Τούτῳ παραπλήσιόν ἐστι τὸ ἐν τῷ ̓Ιὼβ λεγόμενον περὶ τοῦ δράκοντος· ̓Ιδοὺ δὴ, ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ ἐν ὀσφύϊ, ἡ δὲ δύναμις αὐτοῦ ἐπ' ὀμφάλου