Fragmenta in Psalmos (Greek) Unit 12 opening

κτίσεώς σου· εἰς ἐ πικουρίαν προσκαλεῖται τὸν Θεὸν διὰ τῆς κτίσεως, καί φησι· Μνήσθητι ταύτης· εἰ διὰ τοὺς ἀνθρώπους, φησὶ, τὴν κτίσιν πε ποίηκας, παράσχου τὴν ἐπικουρίαν αὐτοῖς δι' ου ς ἡ κτίσις γεγένηται. – ̓Επειδὴ οὐχ ἡμεῖς ἠδικήμεθα, ἀλλὰ σύ· σὺ γὰρ, ὡς Θεὸς, τῶν σῶν πτωχῶν μὴ ἀποστραφῇς τὴν ἱκεσίαν· σὲ γὰρ ὠνείδισεν ὁ ἐχθρὸς, καὶ λαὸς α φρων παρώξυνε· τούτου χάριν ἀνάστηθι. Νῦν μὲν α φρονα τὸν διάβολον ὀνομάζει· πάλιν δὲ διὰ τὸ αὐτὸν ὀνειδίζεσθαι, εἰς οι κ τον καλεῖ τὸν Θεόν. Μνήσθητι τῶν ἐπαγγε λιῶν σου, φησὶν, ω ν ἐπηγγείλω τῷ ̔Αβραὰμ δοῦναι τῷ σπέρματι αὐτοῦ, γῆν ῥέουσαν γά λα καὶ μέλι. 73.19 Μὴ παραδῷς τοῖς θηρίοις ψυχὴν ἐξομολογουμένην σοι; τῶν ψυχῶν τῶν πε νήτων σου μὴ ἐπιλάθῃ εἰς τέλος. Ορα πάλιν οἰκτιρμοῦ τρόπον· διὰ τὸ τοὺς ἐχθροὺς παροξύναι τὸ ο νομα, ἐπανέτεινε τὸν τρόπον τῶν οἰκτιρμῶν· καὶ θηρία διὰ τὴν ὠμότητα τοὺς ἐχθροὺς ἀποκαλέσας, καὶ ε χοντάς τι τοὺς ἡμαρτηκότας συγγνώμης διὰ τῆς ἐξομολογήσεως. Τοῦτο δὲ ευ χεται μὴ ὁλοτρόπως ἀπολέσθαι τὴν ̔Ιερουσαλὴμ, ο καὶ γέγονεν· πολλοὶ γὰρ τῶν σταυρωσάν νων ἐπίστευσαν καὶ ἐσώθησαν. 73.22 ̓Ανάστα, ὁ Θεὸς, δίκασον δίκην σου. ̓Ανάστηθι, καὶ δίκασον τὴν δίκην σου. ̔Η ὑπερηφανία τῶν δαιμόνων καὶ τῶν αἱρετι κῶν ἐγνωσμένη σοί ἐστιν. 74.1 Εἰς τὸ τέλος, μὴ διαφθείρῃς, ψαλ μὸς τῷ ̓Ασὰφ ᾠδῆς. ̔Ο δὲ Σύμμαχος· ̓Επινίκιος περὶ ἀφθαρ σίας ψαλμὸς ᾠδῆς. Ει ρηται καὶ ου τος ὁ ψαλμὸς ἐκ προσώ που τῶν ἐν Βαβυλῶνι δορυαλώτων, ὑμνεῖν τὸν Θεὸν ὑπισχνουμένων, ο ταν τῆς θείας χάριτος ἀπολαύσωσι. Κατὰ δέ τινας, εὐχα ριστήριός ἐστιν, ὡς ἀπὸ ̓Εζεχίου ὑπὲρ τῆς τῶν ̓Ασσυρίων ἀναιρέσεως. ̔Υψηλότερος δὲ περὶ ἀφθαρσίας ὁ λόγος, τῆς τοῖς δικαίοις ἀποκειμένης, οι ς καὶ τὸ τῆς νίκης ἀποτεθη σαύρισται βραβεῖα. ∆ιὸ καὶ ἐπινίκιος ἐπιγέ γραπται, καὶ εἰς τὸ τέλος ἡμᾶς ἀναπέμπει, περὶ ου φησιν ὁ ἀπόστολος· Ει τα τὸ τέλος, ο ταν παραδῷ τὴν βασιλείαν τῷ Θεῷ καὶ Πατρί· εἰς ο οἱ ἐνταῦθα τὸν καλὸν ἀγῶνα νενικηκότες, τῆς ἀφθάρτου ζωῆς τεύξονται, η περὶ [τοῦ] τὸν ἀρξάμενον ε ργου ἀγαθοῦ ἐπιτελέσαι αὐτὸ δεῖ[ν]. ∆ιὰ τοῦτο, εἰς τὸ τέ λος, μὴ διαφθείρῃς, ει ρηται, ι να μέχρι τέ λους φεύγοντες τὴν φθορὰν, ει τουν τὴν ἁμαρ τίαν, καὶ ἐν ἀφθαρσίᾳ τὸν Κύριον ἀγαπῶν τες, τουτέστιν ἐν ἀρετῇ, καὶ μὴ διαφθείραν τες τοὺς εὐσεβεῖς λογισμοὺς, τὴν ἀφθαρσίαν κληρονομήσωμεν κατὰ τὴν δικαίαν τοῦ Θεοῦ κρίσιν, η ς πρόῤῥησιν ε χει ὁ ψαλμός· ὁ γὰρ εἰς τὸ τέλος ὁρῶν καὶ ποιῶν τὸ τῆς ἀφθαρσίας, κέκραγε τό· Μὴ διαφθείρῃς. ̓Οργάνῳ δὲ καὶ φωνῇ ὁ ψαλμὸς ἀποτελεῖται· διὸ ψαλμὸς ᾠδῆς ἐπιγέγραπται, δηλωτικὸς ω ν τοῦ δεῖν ἡμᾶς καὶ ὀργάνῳ διὰ τῶν σωματικῶν κινή σεων ὑμνεῖν τὸν Θεὸν, καὶ φωνῇ νοητῇ, διὰ τοῦ τὸν νοῦν ἀνακεῖσθαι τῷ δημιουργῷ. Λέ γεται δὲ κατὰ μὲν τὴν ἀρχὴν ὑπὸ πλήθους, ἑξῆς δὲ ὑπὸ ἑνός. Νόει νῦν τὸ μὲν πλῆθος τὴν ἐκκλησίαν ει ναι, τὴν ἀπὸ ἐθνῶν κεκλη μένην καὶ ὑπακούσασαν τῷ καλέσαντι· μᾶλ λον δὲ τὸ τῶν ἀποστόλων πρόσωπον, παραι νοῦν τοῖς ἀνθρώποις σωτηρίας ε χεσθαι, [διὰ τὸ] ὑποτιθέμενον αὐτοῖς τὸ Θεῖον ἐκεῖνο καὶ φοβηρὸν δικαστήριον. Τὸν δὲ ε να τὸν Κύ ριον εὐχαριστοῦντα ἐπὶ τῇ ἐκκλησίᾳ. 74.2 ̓Εξομολογησόμεθά σοι, ὁ Θεὸς, ἐ ξομολογησόμεθα καὶ ἐπικαλεσόμεθα τὸ ο νο μά σου. Εὐχαριστήσομέν σοι σφόδρα ὑπὲρ τῶν γε γενημένων· ὁ γὰρ διπλασιασμὸς τὴν ἐπίτα σιν τῆς εὐχαριστίας δείκνυσι. Καὶ τὸ σὸν ο νομα, τὸ ὑπὸ τῶν ̓Ασσυρίων ὀνειδισθὲν, ἐπι καλεσόμεθα. Η ἀπὸ τοῦ ὀνόματος χριστια νοὺς καλέσομεν ἑαυτοὺς, καὶ τούτῳ λαμ πρυνθησόμεθα. Τάχα δὲ οἱ μὴ τέλειοι ἐξο μολογοῦνται μὲν περὶ τῶν ὑπαρξάντων αὐ τοῖς ἀγαθῶν, ἐπικαλοῦνται δὲ ὑπὲρ τοῦ α λλα λαβεῖν· οἱ δὲ τέλειοι ὑπὲρ τῆς φυλα κῆς ω ν ε λαβον. Η ἐπεὶ διττὸς ὁ τῆς ἐξομο λογήσεως τρόπος, δὶς ει ρηται τὸ ἐξομολο