Unit 30 rem close

ἀρίσ των καὶ θεοσεβεστάτων, δι' ω ν ἡ βασιλεία ∆αυὶδ ἀνορθοῦται χάριτι Χριστοῦ 124 τοῦ τοῖς δώδεκα δεδωκότος ἀποστόλοις, τοῖς ἐπὶ δώ δεκα θρόνους καθεζομένοις κρίνειν τὸν ̓Ισ ραήλ. – ̓Εκεῖ γὰρ θύειν, ευ χεσθαι, πανη γυρίζειν ἐκέλευσεν, ὡς α ν μὴ πανταχοῦ πλα νώμενοι, πρόφασιν ε χωσι ἐξόδους ποιεῖσθαι πρὸς ει δωλα· Θεοῦ γὰρ τοῦτο μαρτύριον ἐκά λεσεν. Τῆς γὰρ αὐτοῦ προνοίας τοῦτο μέγισ τον τεκμήριον η ν, καὶ γὰρ ε ξω ὁ νόμος· ἀνεγι νώσκετο διηγήματά τε καὶ κατορθώματα ἀρ χαίων, καὶ σύνοδον ἐποιοῦντο, τὴν πρὸς ἀλ λήλους ἀγάπην συνεσφίγγουσαν. Λέγοις δ' α ν ου τως κατὰ τὴν ἱστορίαν, ἐκεῖ ει ναι καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τῶν ἱερέων θρόνους, ω σπερ διπλῷ στεφάνῳ καὶ διαδήματι καλλωπιζομέ νης τῆς πόλεως. Νῦν δὲ πάντων ε κπτωσις καὶ τῆς παλαιᾶς εὐδαιμονίας ἐλάχιστα λείψανα. – Ετεροι δέ φασιν, ὡς η δη τῶν πραγμά των ἀπολαύοντες, τρόπον τινα τὴν πόλιν καὶ τὸν ναὸν περιπλέκονται· α γὰρ ε χοντες οὐκ ᾐσθάνοντο, νῦν ἀπολαύοντες εὐφραίνονται, οι κοι μὲν ἀπολαύοντες, θείᾳ δὲ φιλανθρω πίᾳ κομισάμενοι. 121.7 Γενέσθω δὴ εἰρήνη ἐν τῇ δυνάμει σου, καὶ εὐθηνία ἐν ταῖς πυργοβάρεσί σου. Μαθόντες, ω ου τοι, τίς ποτε η ν ἡ ̔Ιερου σαλὴμ, ευ χεσθε ὑπὲρ τῆς εἰρήνης αὐτῆς, μηδὲν ζητοῦντες ε τερον η τὰ πρὸς εἰρήνην αὐτῇ συντελοῦντα. Πυργόβαρός ἐστι νοῦς θεωρητικός. Εὐθηνία τοίνυν ἐστὶν ἀπόλαυ σις ἀνεμπόδιστος τῶν σωματικῶν ἡδονῶν. 122.2 ̓Ιδοὺ ὡς ὀφθαλμοὶ δούλων εἰς χεῖ ρας τῶν κυρίων αὐτῶν, ὡς ὀφθαλμοὶ παιδίσ κης εἰς χεῖρας τῆς κυρίας αὐτῆς, ου τως οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον Θεὸν ἡμῶν. Τῶν μὲν ἐχόντων τὸ πνεῦμα τῆς δουλείας εἰς φόβον, οἱ ὀφθαλμοὶ εἰς χεῖρας κυρίων καὶ εἰς χεῖρας κυρίας· τοῦ δὲ τὸ πνεῦμα τῆς υἱοθεσίας ε χοντος πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν, ι να α μα τῷ κελευσθῆναι εἰς ἐνέργειαν μεταβάλῃ τὴν πρόσταξιν, οἰκτιρμὸν ε χειν παρ' αὐτοῦ ἡγούμενος τῷ προσταχθῆναι ποιῆσαι αὐτῷ δοκοῦντα. Καὶ ω σπερ δὲ πολλάκις οἰκέται καὶ θεραπαινίδες ἐνατενίζουσι ταῖς χερσὶ τῶν δεσποτῶν ἐν ταῖς ἑστιάσεσιν, τροφῆς τι παρ' αὐτῶν λαβεῖν προσδοκῶντες, ου τως καὶ ἡμεῖς παρὰ τῶν σῶν χειρῶν ἐλπίζομεν τυ χεῖν τῶν παρὰ σοῦ ἀγαθῶν, οὐ ῥητῷ δὲ χρό νῳ ταύτην τὴν ἐλπίδα περιορίζομεν, ἀλλὰ προσμένομεν ε ως α ν ἀξιωθῶμεν τοῦ οἰκτει ρῆσαι ἡμᾶς. 123.3,4,5 Αρα ζῶντας α ν κατέπιον ἡ μᾶς ἐν τῷ ὀργισθῆναι τὸν θυμὸν αὐτῶν ἐφ' ἡμᾶς· α ρα τὸ υ δωρ α ν κατεπόντισεν ἡμᾶς, χείμαῤῥον διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν· α ρα διῆλ θεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν τὸ υ δωρ τὸ ἀνυπόστατον. Τὸ δέ· Αρα ζῶντας α ν κατέπιον ἡμᾶς, δόξει ὑπερβολικῶς εἰρῆσθαι, οὐχ ου τως ε χον· δηλοῦται γάρ τι ἐκ τούτου, ὡς καὶ υ δωρ κατεπόντισεν ἡμᾶς, η καὶ χείμαῤῥον διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν, ου υ δωρ τὸ ἀνυπόσ τατον. ̓Ιωνᾶς γοῦν ζῶν κατεπόθη, καὶ κα τέπιεν αὐτὸν ὁ θάνατος ἰσχύσας. Τροπικῶς δὲ ταῦτα ει ρηκεν, ἐπειδὴ γὰρ ει πεν· Αρα ζῶντας α ν κατέπιον ἡμᾶς, δείκνυσι τὴν τοῦ πλήθους ὑπερβολὴν, χειμάῤῥου δίκην προσ βαλόντος καὶ συγκαλύψαι α παντα προσδο κήσαντος· ἁρμοδίως δὲ τοῦ χειμάῤῥου τέ θεικε τὴν εἰκόνα· καθάπερ γὰρ ὁ χείμαῤ ῥος ἐκ πολλῶν ἀθροιζόμενος ὀχετῶν σφο δρότερος γίνεται, ου τως οἱ τηνικαῦτα τῇ ̔Ιερουσαλὴμ προσβαλόντες, ἐκ πολλῶν καὶ διαφόρων ἐθνῶν συνηθροίσθησαν, ἀλλὰ κα τελύθησαν ψήφῳ δικαίᾳ· τοῦτο γὰρ ὁ προ φήτης διδάσκει. 123.6 Χείμαῤῥον διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν ... Εὐλογητὸς Κύριος, ο ς οὐκ ε δωκεν ἡμᾶς εἰς θήραν τοῖς ὀδοῦσιν αὐτῶν. Χείμαῤῥον δὲ πάλιν λέγει τοὺς λογισ μοὺς, διὰ τὸ μὴ χρονίζειν αὐτοὺς, ἀλλὰ ἀ θρόως ἐπιπηδᾶν εἰς τὸν νοῦν καὶ πάλιν ξηραί νεσθαι, ῥαθυμοῦντες· γεγόνασι γὰρ ἰσχυροὶ, κατασταλέντες μὲν, γνόντες σαρκὸς κινή ματα· ἀφανισθέντες δὲ τοῦ τῆς ἁμαρτίας φορτίῳ, καὶ πνεύματος ἐλάβομεν χάριν. – Τρέφει τε ἡμᾶς ἰδίῳ σώματι, καὶ ποτίζει τῷ αι ματι, ἀκαμπὲς δορὺ παρέσχεν ἡμῖν τὸν σταυρόν. 123.7 ̔Η ψυχὴ ἡμῶν ὡς στρουθίον ἐῤῥύσ θη ἐκ τῆς παγίδος τῶν θηρευόντων. Οὐ γὰρ μόνης ἀπελαύσαμεν τῆς σωτη ρίας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐχθρῶν τὸν ο λεθρον ει δο μεν. 124.1 Οἱ πεποιθότες ἐπὶ Κύριον, ὡς ο ρος Σιών· οὐ σαλευθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα ὁ κα τοικῶν ̔Ιερουσαλήμ. Ου τε γὰρ ο ρος σαλεύσειέ 125